Γομολάστιχα

Άκουσα αυτό το τραγούδι πρόσφατα για πρώτη φορά. Είχα αργήσει πολύ. Μου έβγαλε απίστευτα συναισθήματα. Έτσι είναι οι ανολοκλήρωτοι έρωτες; Ή αυτοί που σβήνουν; Μα τι ρωτάω… Έτσι είναι. Ίσως αυτό να είναι δείγμα ότι ζήσαμε. Το ζήσαμε. Και αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό. Γιατί όμως γυρνάμε ξανά και ξανά εκεί; Γιατί αυτές οι σκέψεις κυριαρχούν στο μυαλό μας; Δεν είναι άδικο; Να μπαίνουν τέτοιες ιστορίες στο ντουλάπι; Αν υπάρχει τέτοιος έρωτας, πώς είναι δυνατόν να χαθεί…;

Μόνο γιατί μ’αγάπησες

Επειδή σήμερα η μέρα μου κύλησε ποιητικά και αυτό ήταν και το θέμα στο σεμινάριο ραδιοφώνου, το οποίο παρακολουθώ, δεν μπορώ παρά να κλείσω τη βραδιά έτσι. Με μελοποιημένη ποίηση.
‘Μόνο γιατί μ’αγάπησες’. Μαρία Πολυδούρη. Ένα ποίημα και τραγούδι που από το μάθημα της λογοτεχνίας, στο λύκειο ακόμη, λάτρεψα. Αυτόν τον έρωτα ονειρεύομαι να ζήσω από τότε. Απλά δεν ξέρω τελικά αν υπάρχει! Αυτή η δύναμη! Αυτό το απόλυτο συναίσθημα! Αλλά δε μπορεί. Η Πολυδούρη το ένιωσε. Ίσως, βέβαια, ήταν τόσο δυνατό γιατί δεν υπήρχε ανταπόκριση, Πάντα το ανεκπλήρωτο είναι πιο δυνατό!
«Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ’αγάπησες». Αυτό. Μόνο αυτό. Ίσως. Ναι. Μπορεί. Μακάρι. Θέλω. Το ελπίζω.

Η φωνή μέσα μας

‘Just the voice that’s in us all…’ Ναι, υπάρχει μια φωνή μέσα μας. Και ενώ την ακούμε πολύ καθαρά, επιλέγουμε να μην την αφήνουμε να ακουστεί. Κάποια στιγμή, όμως, η φωνή αυτή θα γίνει κραυγή. Και η δύναμή της θα παρασύρει τα πάντα γύρω της… Σαν ένα ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί. Και με τρομάζει αυτό. Με τρομάζει αυτό που ‘σιγοβράζει’ μέσα μας…
‘Αυτό που χρειάζομαι είναι τα πάντα’. Ναι, τα πάντα. Σχετικό βέβαια. Κάποιος μπορεί να βρει τα ΄πάντα΄του σε μια λέξη, σε μια στιγμή, σε μια πράξη…
Θα έρθει η στιγμή. Η στιγμή που η φωνή θα γίνει κραυγή. Η κραυγή που θα αναζητήσει το ΄πάντα’ της, το ‘απόλυτό’ της. Και θα ήθελα πολύ να το δω αυτό…

Γίνε το παραμύθι μου…

Be my fairytale… Be my home…
Stars may fall, dreams may lie but your hope is still there,
still alive, like the dance you should never prepare…

Ακόμη πιστεύω στα παραμύθια… Στους πρίγκιπες και στα λευκά άλογα.., Στα χαμόγελα, στην ελπίδα, στον έρωτα… Στον αυθορμητισμό, στην τρέλα, στην δημιουργία…
Στον χορό που δεν ξέρεις τα βήματα… Και απλά αφήνεσαι να σε πάει…
Στα κεφάλαια που ακόμη δεν γράφτηκαν…
Σε όλα όσα συνθέτουν το παραμύθι μας…

Μήπως ήρθε η ώρα…;

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου, που έχεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Να κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Έχεις ανάγκη το κάτι διαφορετικό. Να ζήσεις το κάτι διαφορετικό. Κι όμως, μένεις στάσιμος. Δεν προχωράς. Για πόσο θα ζεις τη στιγμή; Για πόσο θα αγνοείς το μέλλον; Το μέλλον χτίζεται από το παρόν. Ποιό είναι, όμως, το παρόν; Όταν νιώθεις μετέωρος; Κάνεις ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω. Έως πότε; Έως πότε θα αρνείσαι να λαμβάνεις τις απαραίτητες αποφάσεις, έτσι ώστε να σταματήσει αυτό; Γιατί περί άρνησης πρόκειται. Έως πότε θα είσαι έρμαιο των συγκυριών ή των αποφάσεων των άλλων; Ξέρεις τι θέλεις. Ξεκάθαρα. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις πράξη. Από αδυναμία; Από δειλία; Από φόβο; Από ανασφάλεια; Πότε επιτέλους θα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, όσο ‘πάτο’ και αν πρέπει να πιάσεις; Για να σηκωθείς πιο ζωντανός από ποτέ; Πότε θα διεκδικήσεις όσα θέλεις, όσα ονειρεύεσαι και όσα νιώθεις; Πότε θα βγάλεις το κεφάλι από το χώμα και θα κοιτάξεις κατάματα τα ‘θέλω’ σου; Πότε θα σταματήσεις να ζεις στην ωραία και βολική σου μετριότητα και θα αρχίσεις να περπατάς στο δύσκολο και άβολο μονοπάτι που θα σε οδηγήσει στο ‘άλλο επίπεδο’; Μήπως είναι τώρα η ώρα;

Σάββατο!

Βόλτα με φίλες στο κέντρο της Αθήνας μεσημεροαπόγευμα Σαββάτου: αξία ανεκτίμητη.
Περπάτημα στην Ερμού και μετά, New York Cheese Cake με cappuccino στην πλατεία Αγίας Ειρήνης και ατελείωτη συζήτηση!
Εάν επέλεγα ένα τραγούδι ως soundtrack για να «ντύσει» τη χθεσινή μας βόλτα με την Ειρήνη, θα ήταν αυτό! Η μουσική είναι τόσο ταξιδιάρικη και ονειροπόλα! Δεν έχει σημασία εάν οι στίχοι μιλούν για ένα love story μεταξύ ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού! Εμείς έχουμε το δικό μας κοριτσίστικο love story, το οποίο είναι πιο δυνατό από κάθε άλλο!