Λένε ότι αξίζει

Εικόνα

Και τρέχεις, τρέχεις… Τρέχεις  να γλυτώσεις από αυτό που είσαι. Προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Αλλά ποιο; Τελικά ποιος είσαι; Είσαι αυτός που νόμιζες ότι είσαι; Είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είσαι; Προσπαθείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου από την αρχή. Καταπιεσμένες ανάγκες και επιφανειακά ‘θέλω’. Νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, αλλά  στις πιο απρόσμενες στιγμές συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι. Νομίζεις ότι προχωράς μπροστά, αλλά είσαι πιο πίσω από ποτέ. Και στις πιο αναπάντεχες στιγμές, όντας περιτριγυρισμένος από φίλους, από άγνωστους ανθρώπους που γελάνε παραδίπλα, συνειδητοποιείς αυτό που κρύβεις καλά μέσα σου. Αυτό που ούτε στον εαυτό σου δεν μπορείς να παραδεχτείς. Και ο λόγος που δεν το παραδέχεσαι είναι γιατί είναι δύσκολο να το αλλάξεις. Είναι δύσκολο να ξεκινάς από το μηδέν. Επίσης είναι πιο δύσκολο να αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι ότι είσαι στο μηδέν. Επειδή κανονικά, δεν θα έπρεπε να είσαι. Μια ζωή καθόριζαν οι άλλοι το ποιος πρέπει να είσαι. Και είχαν τόσο έντονη επιρροή πάνω σου, που κατέληξες να χάσεις τον εαυτό σου. Αν τον βρήκες ποτέ. Σου φύτεψαν μια εικόνα για το πως και το ποιος πρέπει να είσαι σε κάθε περίοδο της ζωή σου και τώρα είσαι θύμα του ίδιου σου του μυαλού. Ή ίσως δεν φταίνε οι άλλοι. Ίσως φταις εσύ που τους άφηνες να καθορίζουν τη ζωή σου. Ίσως φταίει και ο Coelho (τις επιρροές του οποίου έχω αναφέρει ξανά). Που σου έμαθε ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου. Δεν σου διευκρίνισε βέβαια ότι όλοι θέλουμε κάτι πολύ, οπότε με ποιόν να ασχοληθεί πρώτα το σύμπαν;! Μόνο μέσα σου κρύβεται η δύναμη για να αλλάξεις όσα σε στενοχωρούν. Το ταξίδι είναι δύσκολο. Αλλά αξίζει. Λένε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Γίνε το παραμύθι μου…

Be my fairytale… Be my home…
Stars may fall, dreams may lie but your hope is still there,
still alive, like the dance you should never prepare…

Ακόμη πιστεύω στα παραμύθια… Στους πρίγκιπες και στα λευκά άλογα.., Στα χαμόγελα, στην ελπίδα, στον έρωτα… Στον αυθορμητισμό, στην τρέλα, στην δημιουργία…
Στον χορό που δεν ξέρεις τα βήματα… Και απλά αφήνεσαι να σε πάει…
Στα κεφάλαια που ακόμη δεν γράφτηκαν…
Σε όλα όσα συνθέτουν το παραμύθι μας…

Μήπως ήρθε η ώρα…;

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου, που έχεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Να κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Έχεις ανάγκη το κάτι διαφορετικό. Να ζήσεις το κάτι διαφορετικό. Κι όμως, μένεις στάσιμος. Δεν προχωράς. Για πόσο θα ζεις τη στιγμή; Για πόσο θα αγνοείς το μέλλον; Το μέλλον χτίζεται από το παρόν. Ποιό είναι, όμως, το παρόν; Όταν νιώθεις μετέωρος; Κάνεις ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω. Έως πότε; Έως πότε θα αρνείσαι να λαμβάνεις τις απαραίτητες αποφάσεις, έτσι ώστε να σταματήσει αυτό; Γιατί περί άρνησης πρόκειται. Έως πότε θα είσαι έρμαιο των συγκυριών ή των αποφάσεων των άλλων; Ξέρεις τι θέλεις. Ξεκάθαρα. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις πράξη. Από αδυναμία; Από δειλία; Από φόβο; Από ανασφάλεια; Πότε επιτέλους θα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, όσο ‘πάτο’ και αν πρέπει να πιάσεις; Για να σηκωθείς πιο ζωντανός από ποτέ; Πότε θα διεκδικήσεις όσα θέλεις, όσα ονειρεύεσαι και όσα νιώθεις; Πότε θα βγάλεις το κεφάλι από το χώμα και θα κοιτάξεις κατάματα τα ‘θέλω’ σου; Πότε θα σταματήσεις να ζεις στην ωραία και βολική σου μετριότητα και θα αρχίσεις να περπατάς στο δύσκολο και άβολο μονοπάτι που θα σε οδηγήσει στο ‘άλλο επίπεδο’; Μήπως είναι τώρα η ώρα;

Σάββατο!

Βόλτα με φίλες στο κέντρο της Αθήνας μεσημεροαπόγευμα Σαββάτου: αξία ανεκτίμητη.
Περπάτημα στην Ερμού και μετά, New York Cheese Cake με cappuccino στην πλατεία Αγίας Ειρήνης και ατελείωτη συζήτηση!
Εάν επέλεγα ένα τραγούδι ως soundtrack για να «ντύσει» τη χθεσινή μας βόλτα με την Ειρήνη, θα ήταν αυτό! Η μουσική είναι τόσο ταξιδιάρικη και ονειροπόλα! Δεν έχει σημασία εάν οι στίχοι μιλούν για ένα love story μεταξύ ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού! Εμείς έχουμε το δικό μας κοριτσίστικο love story, το οποίο είναι πιο δυνατό από κάθε άλλο!

Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά;

Image

Η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές. Όμορφες, άσχημες, έντονες, αδιάφορες, βαρετές, αστείες, θυμωμένες, παθιασμένες. Τις βιώνουμε καθημερινά είτε με τους ανθρώπους μας, είτε με τον εαυτό μας. Και δεν μπορώ, παρά να αναρωτηθώ. Γιατί έχουμε τόση ανάγκη να προβάλλουμε αυτές τις στιγμές στους άλλους ανθρώπους; Ανθρώπους που δεν έχουμε καμία επαφή στην πραγματική ζωή. Στην ψεύτικη ζωή, όμως έχουμε επαφές. Και φίλους. Πολλούς.

Το facebook αποτελεί τη νέα μορφή ζωής. Είναι ο κόσμος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, όλοι έχουν τους τέλειους φίλους, την τέλεια σχέση, την τέλεια δουλειά, τις τέλειες διακοπές, το τέλειο outfit, συχνάζουν στα πιο τέλεια μπαρ και γενικώς, όλα είναι τέλεια. Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα, η οποία εστίαζε στο facebook και στην ανθρώπινη ψυχολογία. Και επεσήμανε ότι μετά από κάθε επίσκεψη στο μέσο αυτό, η ψυχολογία των ανθρώπων είναι σαφέστερα επηρεασμένη αρνητικά. Πριν από την επαφή αυτή, τα άτομα είχαν θετική διάθεση, η οποία, έπειτα, άλλαξε θεαματικά. Και μέσα σε αυτά τα άτομα, μπορείτε να προσθέσετε και εμένα. Είναι πολλές οι φορές που έχω χαζέψει τα news feed και μετά η διάθεσή μου είναι άσχημη. Και αυτό γιατί βλέπω τους «φίλους» μου να ανανεώνουν τις προσωπικές τους πληροφορίες, είτε αναγράφοντας τον φοβερό τίτλο εργασίας τους στη πολυεθνική εταιρεία, είτε ενημερώνοντας μας ότι «παντρεύτηκαν» ή «αρραβωνιάστηκαν». Και σκέφτομαι: «Πόσο τυχερή. Προχώρησε στη ζωή της. Ενώ εγώ, έφτασα τα 27 και ακόμη δεν είμαι ικανοποιημένη από τη δουλειά μου». Και «η σχέση μου; Που πάει;». Άσχετα βέβαια αν οι «φίλοι» μου, βγάζουν φωτοτυπίες όλη μέρα στην πολυεθνική εταιρεία και άσχετα αν η τέλεια σχέση τους και ο τέλειος γάμος τους, είναι προϊόν κοινωνικού συμβιβασμού.

Γνωστό ζευγάρι μου παντρεύτηκε και υπήρχε ζωντανή αναμετάδοση την ώρα της δεξίωσης. Βεβαίως. Ενημερώθηκα για την ακριβή τοποθεσία του γλεντιού, και θαύμασα το νυφικό και τους χορούς της νύφης σα να ήμουν εκεί! Και φυσικά, την επόμενη ημέρα, ανανεώθηκε και το προσωπικό status, αναγράφοντας «married» και αποσπώντας εκατοντάδες likes και σχόλια «πιστών» φίλων, οι οποίοι έσπευσαν να ευχηθούν τα καλύτερα στο ζευγάρι.

Γνωστή μου από το σχολείο γέννησε το μωράκι της πριν ένα χρόνο περίπου. Οι φίλοι της έσπευσαν να κάνουν check in στο μαιευτήριο ενημερώνοντας μας όλους, ότι η κοπέλα ετοιμάζεται να γεννήσει! Και αφού γέννησε με το καλό, ανέβηκαν σε άμεσο χρόνο, φωτογραφίες από την κουρασμένη κοπέλα με κοντινά πλάνα στο μόλις ωρών βρέφος!

Επίσης, γνωρίζω ποιος φίλος μου χώρισε και εάν πρόκειται για άσχημο χωρισμό (σε αυτή την περίπτωση αναρτώνται λαϊκά άσματα συνοδευόμενα από πονεμένα-θυμωμένα status updates). Ακόμη, ενημερώνομαι άμεσα για το που βρίσκεται κάθε φίλος μου ανά μια ώρα. Check in μέχρι και στο γυμναστήριο! Υπάρχει μια παράλογη μορφή εθισμού. Εθισμός στο να κοινοποιούν οι «φίλοι» μου το που βρίσκονται, ανά πάσα στιγμή.

Σήμερα διάβασα ακόμη μία έρευνα, σύμφωνα με την οποία, εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό ζευγαριών, τσακώνονται, χωρίζουν (φτάνουν μέχρι και στο διαζύγιο) εξαιτίας του facebook. Είναι λυπηρό. Πλέον, γνωρίζεις έναν άνθρωπο, υπάρχει μια σχετική χημεία, μιλάς, γελάς, περιμένεις με ανυπομονησία να ζητήσει το νούμερό σου, και αντί αυτού, σε ρωτά αν έχεις facebook.

Οι ευχές. Εκνευρίζομαι πολύ όταν «φίλοι» μου, οι οποίοι έχουν τον αριθμό του τηλεφώνου μου, μου εύχονται στο facebook. Είναι αστείο. Απρόσωπο. Ακόμη και συγγενείς μου! Το κατανοώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Κρατάς επαφές με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους η τηλεφωνική ή προσωπική επικοινωνία είναι δύσκολη. Αλλά, πλέον, έχει χαθεί κάθε μέτρο. Πλέον, το facebook έχει μετατραπεί σε δίαυλο επικοινωνίας ακόμη και με κολλητούς μας φίλους. Διάλογοι ολόκληροι μεταξύ φίλων στο wall σχετικά με την έξοδο του Σαββάτου! Τελευταία, προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και να κατανοήσω το γιατί είχα κι εγώ (και ακόμη έχω, αλλά τουλάχιστον έχω εντοπίσει το πρόβλημα και προσπαθώ να βάλω κάποια όρια) αυτή την ανάγκη να παρουσιάζω επιλεγμένα κομμάτια της ζωής μου στο facebook.

Είναι γιατί δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την πραγματική μας ζωή και δημιουργούμε μια πλασματική, έτσι ώστε να λάβουμε επιβεβαίωση από τους άλλους; Ζούμε μέσα από την επιβεβαίωσή τους; Είμαστε δυστυχισμένοι στην καθημερινότητά μας κι έτσι αναζητούμε μια παρηγοριά; Αισθανόμαστε αποτυχημένοι και αποζητούμε την αναγνώριση των άλλων ανθρώπων; Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά και αρχίσαμε να ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων; Πότε αρχίσαμε να ζούμε μέσα από το αν «αρέσουμε» στους άλλους;

Το πιο αστείο είναι, ότι οι πραγματικοί μας φίλοι, πέρα από το να είναι (και πρέπει να είναι) οι αυστηρότεροι κριτές μας, μπορούν να μας απαριθμήσουν αμέτρητα «καλά» μας. Γιατί λοιπόν, αποζητούμε την επιβεβαίωση ξένων;

Όλη αυτή η ψεύτικη ζωή που χτίζουμε θέτει σε κίνδυνο την πραγματική μας ζωή. Αποξένωση. Γιατί ο κόσμος δεν βγαίνει πια έξω να γνωρίσει άλλο κόσμο; Γιατί έχουν γίνει όλα τόσο ψεύτικα και ρομποτικά; Είναι αναγκαίο να κρατάμε ορισμένες στιγμές μόνο για εμάς και για τους δικούς μας ανθρώπους. Γιατί αλλιώς χάνουν την αξία τους. Ακόμη και οι φωτογραφίες που βγάζουμε στις διακοπές μας ή στο πάρτι των γενεθλίων μας, ΠΡΕΠΕΙ να είναι ωραίες για να ανέβουν στο facebook.

Μήπως είναι ένα κλουβί όλο αυτό, μέσα στο οποίο έχουμε εγκλωβιστεί; Ή μήπως έχει γίνει η ζωή μας ένα κλουβί και το facebook αποτελεί διέξοδο; Είναι επιτακτική ανάγκη, όμως, να προσπαθήσουμε να αντικρίσουμε τον φωτεινό ορίζοντα.

Δεν ζούμε πια τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές, που είναι δύο άνθρωποι σε ένα μέρος, βλέπουν κάτι μαζί, σχολιάζουν κάτι μαζί και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για αυτό. Καμία φωτογραφία. Καμία κοινοποίηση. Το ξέρουν μόνο αυτοί οι δύο. Θα το έχουν ζήσει μόνο αυτοί οι δύο. Μαζί! Και αυτό, αυτόματα, μετατρέπει τη στιγμή, σε πραγματική, σε ουσιαστική μαγεία… Αυτός είναι ο φωτεινός μας ορίζοντας!

Πέρασε ένας χρόνος…!

1yearhappy

Και ναι! Είμαι εδώ, παρούσα, στον υπέροχο αυτό blogoκόσμο πάνω από ένα χρόνο. Θυμάμαι ακριβώς την ημέρα που αποφάσισα να ξεκινήσω τον μικρό αυτό κόσμο μου, στον οποίο θα κατέγραφα σκέψεις, προβληματισμούς και εμπειρίες. Στην αρχή σκεφτόμουν «εγώ θα το κάνω κι ας με διαβάζουν μόνο οι φίλοι μου». Αλλά τελικά, είχα την χαρά και την τιμή να λάβω ανταπόκριση από όλους εσάς! Εσάς, με τα κείμενά σας και τα σχόλιά σας! Και πραγματικά, εντυπωσιάστηκα από το πόσο εποικοδομητικοί διάλογοι γίνονται μέσω των ποικίλων αναρτήσεων! Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν γύρω μας, οι οποίοι έχουν τους ίδιους προβληματισμούς, τις ίδιες ανάγκες, χαρές, λύπες. Δεν σας γνωρίζω άμεσα, αλλά έμμεσα, κι όμως, νιώθω ταύτιση κ δέσιμο! Και πολλά κείμενά σας, καθρεφτίζουν τις πιο μύχιες σκέψεις μου. Γιατί, τελικά, οι άνθρωποι, μπορούν να επικοινωνούν τόσο όμορφα μεταξύ τους, μέσω της κοινής αυτής «γλώσσας» που λέγεται «συναισθήματα» και «βιώματα». Άνθρωποι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Που μπορεί να σε καταλαβαίνουν καλύτερα και από όσους σε γνωρίζουν άμεσα!

Σας ευχαριστώ όλους που με διαβάζετε και που αφιερώνετε χρόνο για σχόλια και πολύ όμορφους στίχους!! Σας ευχαριστώ που μέσω των δικών σας αναζητήσεων, αντικρίζω εμένα και σταματάω να αισθάνομαι μόνη!

Να είστε όλοι καλά και να συνεχίσετε να είστε τόσο πλούσιοι συναισθηματικά!

Μαρία

Θέλω να χρωματίσω τη ζωή με την πραγματικότητα του ονείρου

 

Image

Ονειρεύομαι. Συνέχεια. Στον δικό μου κόσμο, τον ονειρικό, όλα είναι πιο όμορφα, πιο χαρούμενα και πολύχρωμα. Στον δικό μου κόσμο είμαι αυτή που θέλω να είμαι. Και όχι αυτή που πρέπει. Στον δικό μου κόσμο ζω τη ζωή μου όπως πραγματικά θέλω, χωρίς κανένα ‘πρέπει’. Εγώ ορίζω τα ‘πρέπει’ μου εκεί.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποια ακριβώς είμαι και τι ακριβώς θέλω. Ποιος είναι ο στόχος μου. Στη ζωή. Γιατί στο όνειρο ξέρω. Αυτό το ‘όνειρο’ έχει μια τόσο ισχυρή πραγματικότητα, που πολλές φορές παραπλανούμαι. Ποια είναι τελικά η δική μου πραγματικότητα; Είναι τόσο έντονη η’ παράλληλη’ ζωή μου που μερικές φορές μπερδεύομαι…

Ονειρεύομαι συχνά ότι το όνειρό μου είναι και η πραγματικότητά μου. Και ίσως να μπορούσα να τα κάνω ένα αυτά τα δύο. Αλλά δεν ξέρω αν μπορώ. Δεν το έχω προσπαθήσει είναι η αλήθεια. Λένε ότι για να βγεις ουσιαστικά στη ζωή, πρέπει να αποχωριστείς την ‘άνετη ζώνη’ σου. Πρέπει να βγεις από αυτή τη ζώνη, να την κοιτάξεις για τελευταία φορά και να προχωρήσεις.

Το να κολυμπάς στα ρηχά νερά, εκεί όπου πατώνεις, είναι διασκεδαστικό και δροσερό. Αλλά στάσιμο. Πρέπει κάποια στιγμή να προχωρήσεις πιο βαθιά. Να εξερευνήσεις. Άλλωστε, όλη η ομορφιά της θάλασσας στον βυθό δεν κρύβεται; Κολύμπι ξέρεις. Εξερευνώντας το βυθό, ανακαλύπτεις το πιο βασικό. Το βυθό του εαυτού σου. Μπορεί να τρομάξεις, μπορεί να γοητευτείς. Αλλά, θα έχεις κάνει το ένα βήμα παραπέρα. Και αυτό, θα είναι η μάσκα οξυγόνου σου. Η βουτιά μένει.

Έτσι πρέπει να είναι και στη ζωή… Μόνο αν βουτήξεις στο άγνωστο, θα ξαναγεννηθείς.

 Και κάπως έτσι, θα πάρει η ζωή χρώμα από το όνειρο.