Τα σεπτεμβριανά

κατάλογος

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα, το ξέρω…το γιατί δεν το ξέρω ακριβώς. Μάλλον το αποδίδω στην έλλειψη έμπνευσης. Συνήθως η έμπνευσή μου προκύπτει από μια κάποια περίεργη, θα έλεγα, συναισθηματική κατάσταση. Μια έντονη στενοχώρια ίσως. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να ξεπεράσω. Όλα γύρω μας μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Φταίει και το ότι ασχολούμαι με αρκετά πράγματα τον τελευταίο καιρό και έχω λίγο αποσυντονιστεί! Είναι και Σεπτέμβριος και για μένα πάντα αυτός το μήνας αποτελεί σημείο αναφοράς και ανασκόπησης της χρονιάς που πέρασε. Νέες συνεργασίες ξεκινούν, πιθανή αλλαγή δουλειάς με μια ψυχοφθόρα αναμονή, νέο blog που ευελπιστεί να γίνει site και web radio που περιμένει το πράσινο φως. Αλλά, πάνω από όλα, μια διαρκής αναζήτηση του ποια τελικά είμαι και του τι θέλω πραγματικά από τη ζωή μου. Σήμερα, ας πούμε, είδα μια ανάρτηση της Ryanair που ζητά αεροσυνοδούς και φευγαλέα πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη: ‘Μήπως’; Μήπως να τα παρατήσω όλα και να πετάξω επιτέλους στα σύννεφα;;

Αυτή η χρονιά αναμένεται να έχει αλλαγές. Τις οποίες τις ήθελα, τις διεκδίκησα και τις περίμενα. Αλλά όταν αυτές πάνε να πάρουν σάρκα και οστά με τρομάζουν. Πάντα. Αυτό το μεταβατικό στάδιο. Τις χρειάζομαι όμως. Με όποιο κόστος. Ακόμη κι αν τελικά αποδειχθεί ότι δεν ήταν όλα σωστές επιλογές. Προτιμώ το λάθος από την στασιμότητα. Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου, χωμένους για χρόνια πίσω από μια οθόνη, ρομποτάκια κανονικά, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς σχέδια και όνειρα για μια κάποια αλλαγή, χαρούμενοι μέσα στο μικρόκοσμό τους. Να αναμένουν στωικά να πάει η ώρα 17:01 για να φύγουν από τη δουλειά τους. Μπορεί να μην ξέρω ακόμη τι θέλω ακριβώς, αλλά σίγουρα δεν θέλω αυτό!

Για να δούμε, λοιπόν, πως θα τα φέρει η ζωή και πως θα τα σπρώξουμε και εμείς φυσικά! Γιατί δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά δεν πιστεύω στις φιλοσοφίες του Coelho, ‘όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις’. Όταν προσπαθείς κάτι πολύ και έχεις και υπομονή, τότε μόνο το σύμπαν, ίσως, σου δώσει λίγη σημασία. Εντάξει, ας μην είμαι πολύ αυστηρή. Βγάζω το΄ίσως’. Θα σου δώσει σημασία. Απλά μην σταματήσεις ποτέ να προσπαθείς.

images

Φωτογραφίες από τα sites

http://www.acceleration-group.com/2013/07/22/changes/

http://addictivebehaviors.wordpress.com

Advertisements

Μόνο γιατί μ’αγάπησες

Επειδή σήμερα η μέρα μου κύλησε ποιητικά και αυτό ήταν και το θέμα στο σεμινάριο ραδιοφώνου, το οποίο παρακολουθώ, δεν μπορώ παρά να κλείσω τη βραδιά έτσι. Με μελοποιημένη ποίηση.
‘Μόνο γιατί μ’αγάπησες’. Μαρία Πολυδούρη. Ένα ποίημα και τραγούδι που από το μάθημα της λογοτεχνίας, στο λύκειο ακόμη, λάτρεψα. Αυτόν τον έρωτα ονειρεύομαι να ζήσω από τότε. Απλά δεν ξέρω τελικά αν υπάρχει! Αυτή η δύναμη! Αυτό το απόλυτο συναίσθημα! Αλλά δε μπορεί. Η Πολυδούρη το ένιωσε. Ίσως, βέβαια, ήταν τόσο δυνατό γιατί δεν υπήρχε ανταπόκριση, Πάντα το ανεκπλήρωτο είναι πιο δυνατό!
«Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ’αγάπησες». Αυτό. Μόνο αυτό. Ίσως. Ναι. Μπορεί. Μακάρι. Θέλω. Το ελπίζω.

Η φωνή μέσα μας

‘Just the voice that’s in us all…’ Ναι, υπάρχει μια φωνή μέσα μας. Και ενώ την ακούμε πολύ καθαρά, επιλέγουμε να μην την αφήνουμε να ακουστεί. Κάποια στιγμή, όμως, η φωνή αυτή θα γίνει κραυγή. Και η δύναμή της θα παρασύρει τα πάντα γύρω της… Σαν ένα ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί. Και με τρομάζει αυτό. Με τρομάζει αυτό που ‘σιγοβράζει’ μέσα μας…
‘Αυτό που χρειάζομαι είναι τα πάντα’. Ναι, τα πάντα. Σχετικό βέβαια. Κάποιος μπορεί να βρει τα ΄πάντα΄του σε μια λέξη, σε μια στιγμή, σε μια πράξη…
Θα έρθει η στιγμή. Η στιγμή που η φωνή θα γίνει κραυγή. Η κραυγή που θα αναζητήσει το ΄πάντα’ της, το ‘απόλυτό’ της. Και θα ήθελα πολύ να το δω αυτό…

Παζλ

Εικόνα

Η ζωή μας είναι ένα παζλ. Αμέτρητα μικρά και μεγάλα κομματάκια, τα οποία προσπαθείς να ενώσεις για να ολοκληρώσεις την εικόνα. Και εκεί που βρίσκεις τη θέση ενός κομματιού και λες ότι είσαι στο σωστό δρόμο, χάνεις τη θέση ενός άλλου. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα κολλάει.Στιγμές με φίλους, έρωτες, βόλτες, επιτυχίες, αποτυχίες. Κατά διαστήματα, χαζεύω παλιές φωτογραφίες. Και πάντα με συγκινούν. Άλλοτε γλυκά, άλλοτε μελαγχολικά. Γιατί συνειδητοποιώ ποια ‘κομμάτια’ μου έχασα και ποια κατάφερα να κρατήσω. Και φτάνω στο παρόν. Και ναι, θα ήθελα το παζλ της ζωής μου να είναι κάπως διαφορετικό. Έχω εγώ, όμως, ευθύνες για αυτό; Μήπως δεν έχω ενώσει ακόμη τα κομμάτια του εαυτού μου; Και γι αυτό να μένει και το παζλ της ζωής μου ανολοκλήρωτο; Αν δεν ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και το τι πραγματικά θέλουμε, πάντα ανολοκλήρωτο θα το βλέπουμε το παζλ της ζωής μας. Ή ίσως αν βρούμε τη θέση ενός κομματιού ‘κλειδί’ δεν θα έχουμε ανάγκη τα μικρότερα. Γιατί η βασική διαφορά της ζωής από το παζλ είναι αυτή. Στη ζωή, είναι ουτοπικό να περιμένουμε να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία της. Τα πολλά και ανόμοια κομμάτια που μας κάνουν, άλλοτε να βρίσκουμε και άλλοτε να χάνουμε τον εαυτό μας. Και όταν επιτέλους αποδεχτούμε αυτό, τότε όλα θα είναι πιο απλά.

Σινεμά! Ταινίες! Φεστιβάλ!

Εικόνα

Το σημερινό post θα το αφιερώσω στο blog του ενός φίλου! Λέγεται Le mise en scene και πραγματεύεται τον κινηματογράφο!

Ο Ίων βλέπει πολλές ταινίες. Στο σπίτι και στο σινεμά. Ταξιδεύει για να παρευρεθεί στα διάσημα, ανά τον κόσμο, φεστιβάλ. Θεσσαλονίκης, Berlinale, BFI, Sundance. Είτε τρέχει για να βοηθήσει στην διοργάνωση αυτών είτε βλέπει 5 ταινίες την ημέρα. Είναι το πάθος του. Το ζει.
Στο blog αυτό θα γράφει για πολλά. Για το background των φεστιβάλ. Για τα φεστιβαλικά δρώμενα μέσα από τα δικά του μάτια. Για ταινίες που βλέπει στο σινεμά ή σε dvd. Για αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Και το αντίθετο. Θα σχολιάσει επίσης σε πραγματικό χρόνο τα Όσκαρ, αφού φέτος, όπως και κάθε χρόνο, θα κάνει ολονυκτία για να τα δει live.

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο αποτελεί αυτό στο οποίο περιγράφει το τι ακριβώς συνέβη στη συνέντευξη τύπου με τον George Clooney και στην περιβόητη δήλωση περί επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα! Διαβάστε το και θα καταλάβετε πόσο μεγάλες διαστάσεις πήρε το θέμα!

Αν σας αρέσει η τέχνη του κινηματογράφου, τότε αξίζει να περνάτε από το Le mise en scene. Γιατί το δημιούργησε ένας άνθρωπος πραγματικά ενημερωμένος για το αντικείμενο (έχει πραγματοποιήσει και σχετικές σπουδές) και με ουσιαστικές, και όχι επιφανειακές, γνώσεις.

Θα ήθελα πολύ τα σχόλιά σας σχετικά με παρατηρήσεις για το Le mise en scene! Τις εντυπώσεις σας και τις παρατηρήσεις σας ως αναγνώστες!!

🙂

Λένε ότι αξίζει

Εικόνα

Και τρέχεις, τρέχεις… Τρέχεις  να γλυτώσεις από αυτό που είσαι. Προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Αλλά ποιο; Τελικά ποιος είσαι; Είσαι αυτός που νόμιζες ότι είσαι; Είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είσαι; Προσπαθείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου από την αρχή. Καταπιεσμένες ανάγκες και επιφανειακά ‘θέλω’. Νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, αλλά  στις πιο απρόσμενες στιγμές συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι. Νομίζεις ότι προχωράς μπροστά, αλλά είσαι πιο πίσω από ποτέ. Και στις πιο αναπάντεχες στιγμές, όντας περιτριγυρισμένος από φίλους, από άγνωστους ανθρώπους που γελάνε παραδίπλα, συνειδητοποιείς αυτό που κρύβεις καλά μέσα σου. Αυτό που ούτε στον εαυτό σου δεν μπορείς να παραδεχτείς. Και ο λόγος που δεν το παραδέχεσαι είναι γιατί είναι δύσκολο να το αλλάξεις. Είναι δύσκολο να ξεκινάς από το μηδέν. Επίσης είναι πιο δύσκολο να αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι ότι είσαι στο μηδέν. Επειδή κανονικά, δεν θα έπρεπε να είσαι. Μια ζωή καθόριζαν οι άλλοι το ποιος πρέπει να είσαι. Και είχαν τόσο έντονη επιρροή πάνω σου, που κατέληξες να χάσεις τον εαυτό σου. Αν τον βρήκες ποτέ. Σου φύτεψαν μια εικόνα για το πως και το ποιος πρέπει να είσαι σε κάθε περίοδο της ζωή σου και τώρα είσαι θύμα του ίδιου σου του μυαλού. Ή ίσως δεν φταίνε οι άλλοι. Ίσως φταις εσύ που τους άφηνες να καθορίζουν τη ζωή σου. Ίσως φταίει και ο Coelho (τις επιρροές του οποίου έχω αναφέρει ξανά). Που σου έμαθε ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου. Δεν σου διευκρίνισε βέβαια ότι όλοι θέλουμε κάτι πολύ, οπότε με ποιόν να ασχοληθεί πρώτα το σύμπαν;! Μόνο μέσα σου κρύβεται η δύναμη για να αλλάξεις όσα σε στενοχωρούν. Το ταξίδι είναι δύσκολο. Αλλά αξίζει. Λένε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά;

Image

Η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές. Όμορφες, άσχημες, έντονες, αδιάφορες, βαρετές, αστείες, θυμωμένες, παθιασμένες. Τις βιώνουμε καθημερινά είτε με τους ανθρώπους μας, είτε με τον εαυτό μας. Και δεν μπορώ, παρά να αναρωτηθώ. Γιατί έχουμε τόση ανάγκη να προβάλλουμε αυτές τις στιγμές στους άλλους ανθρώπους; Ανθρώπους που δεν έχουμε καμία επαφή στην πραγματική ζωή. Στην ψεύτικη ζωή, όμως έχουμε επαφές. Και φίλους. Πολλούς.

Το facebook αποτελεί τη νέα μορφή ζωής. Είναι ο κόσμος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, όλοι έχουν τους τέλειους φίλους, την τέλεια σχέση, την τέλεια δουλειά, τις τέλειες διακοπές, το τέλειο outfit, συχνάζουν στα πιο τέλεια μπαρ και γενικώς, όλα είναι τέλεια. Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα, η οποία εστίαζε στο facebook και στην ανθρώπινη ψυχολογία. Και επεσήμανε ότι μετά από κάθε επίσκεψη στο μέσο αυτό, η ψυχολογία των ανθρώπων είναι σαφέστερα επηρεασμένη αρνητικά. Πριν από την επαφή αυτή, τα άτομα είχαν θετική διάθεση, η οποία, έπειτα, άλλαξε θεαματικά. Και μέσα σε αυτά τα άτομα, μπορείτε να προσθέσετε και εμένα. Είναι πολλές οι φορές που έχω χαζέψει τα news feed και μετά η διάθεσή μου είναι άσχημη. Και αυτό γιατί βλέπω τους «φίλους» μου να ανανεώνουν τις προσωπικές τους πληροφορίες, είτε αναγράφοντας τον φοβερό τίτλο εργασίας τους στη πολυεθνική εταιρεία, είτε ενημερώνοντας μας ότι «παντρεύτηκαν» ή «αρραβωνιάστηκαν». Και σκέφτομαι: «Πόσο τυχερή. Προχώρησε στη ζωή της. Ενώ εγώ, έφτασα τα 27 και ακόμη δεν είμαι ικανοποιημένη από τη δουλειά μου». Και «η σχέση μου; Που πάει;». Άσχετα βέβαια αν οι «φίλοι» μου, βγάζουν φωτοτυπίες όλη μέρα στην πολυεθνική εταιρεία και άσχετα αν η τέλεια σχέση τους και ο τέλειος γάμος τους, είναι προϊόν κοινωνικού συμβιβασμού.

Γνωστό ζευγάρι μου παντρεύτηκε και υπήρχε ζωντανή αναμετάδοση την ώρα της δεξίωσης. Βεβαίως. Ενημερώθηκα για την ακριβή τοποθεσία του γλεντιού, και θαύμασα το νυφικό και τους χορούς της νύφης σα να ήμουν εκεί! Και φυσικά, την επόμενη ημέρα, ανανεώθηκε και το προσωπικό status, αναγράφοντας «married» και αποσπώντας εκατοντάδες likes και σχόλια «πιστών» φίλων, οι οποίοι έσπευσαν να ευχηθούν τα καλύτερα στο ζευγάρι.

Γνωστή μου από το σχολείο γέννησε το μωράκι της πριν ένα χρόνο περίπου. Οι φίλοι της έσπευσαν να κάνουν check in στο μαιευτήριο ενημερώνοντας μας όλους, ότι η κοπέλα ετοιμάζεται να γεννήσει! Και αφού γέννησε με το καλό, ανέβηκαν σε άμεσο χρόνο, φωτογραφίες από την κουρασμένη κοπέλα με κοντινά πλάνα στο μόλις ωρών βρέφος!

Επίσης, γνωρίζω ποιος φίλος μου χώρισε και εάν πρόκειται για άσχημο χωρισμό (σε αυτή την περίπτωση αναρτώνται λαϊκά άσματα συνοδευόμενα από πονεμένα-θυμωμένα status updates). Ακόμη, ενημερώνομαι άμεσα για το που βρίσκεται κάθε φίλος μου ανά μια ώρα. Check in μέχρι και στο γυμναστήριο! Υπάρχει μια παράλογη μορφή εθισμού. Εθισμός στο να κοινοποιούν οι «φίλοι» μου το που βρίσκονται, ανά πάσα στιγμή.

Σήμερα διάβασα ακόμη μία έρευνα, σύμφωνα με την οποία, εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό ζευγαριών, τσακώνονται, χωρίζουν (φτάνουν μέχρι και στο διαζύγιο) εξαιτίας του facebook. Είναι λυπηρό. Πλέον, γνωρίζεις έναν άνθρωπο, υπάρχει μια σχετική χημεία, μιλάς, γελάς, περιμένεις με ανυπομονησία να ζητήσει το νούμερό σου, και αντί αυτού, σε ρωτά αν έχεις facebook.

Οι ευχές. Εκνευρίζομαι πολύ όταν «φίλοι» μου, οι οποίοι έχουν τον αριθμό του τηλεφώνου μου, μου εύχονται στο facebook. Είναι αστείο. Απρόσωπο. Ακόμη και συγγενείς μου! Το κατανοώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Κρατάς επαφές με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους η τηλεφωνική ή προσωπική επικοινωνία είναι δύσκολη. Αλλά, πλέον, έχει χαθεί κάθε μέτρο. Πλέον, το facebook έχει μετατραπεί σε δίαυλο επικοινωνίας ακόμη και με κολλητούς μας φίλους. Διάλογοι ολόκληροι μεταξύ φίλων στο wall σχετικά με την έξοδο του Σαββάτου! Τελευταία, προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και να κατανοήσω το γιατί είχα κι εγώ (και ακόμη έχω, αλλά τουλάχιστον έχω εντοπίσει το πρόβλημα και προσπαθώ να βάλω κάποια όρια) αυτή την ανάγκη να παρουσιάζω επιλεγμένα κομμάτια της ζωής μου στο facebook.

Είναι γιατί δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την πραγματική μας ζωή και δημιουργούμε μια πλασματική, έτσι ώστε να λάβουμε επιβεβαίωση από τους άλλους; Ζούμε μέσα από την επιβεβαίωσή τους; Είμαστε δυστυχισμένοι στην καθημερινότητά μας κι έτσι αναζητούμε μια παρηγοριά; Αισθανόμαστε αποτυχημένοι και αποζητούμε την αναγνώριση των άλλων ανθρώπων; Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά και αρχίσαμε να ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων; Πότε αρχίσαμε να ζούμε μέσα από το αν «αρέσουμε» στους άλλους;

Το πιο αστείο είναι, ότι οι πραγματικοί μας φίλοι, πέρα από το να είναι (και πρέπει να είναι) οι αυστηρότεροι κριτές μας, μπορούν να μας απαριθμήσουν αμέτρητα «καλά» μας. Γιατί λοιπόν, αποζητούμε την επιβεβαίωση ξένων;

Όλη αυτή η ψεύτικη ζωή που χτίζουμε θέτει σε κίνδυνο την πραγματική μας ζωή. Αποξένωση. Γιατί ο κόσμος δεν βγαίνει πια έξω να γνωρίσει άλλο κόσμο; Γιατί έχουν γίνει όλα τόσο ψεύτικα και ρομποτικά; Είναι αναγκαίο να κρατάμε ορισμένες στιγμές μόνο για εμάς και για τους δικούς μας ανθρώπους. Γιατί αλλιώς χάνουν την αξία τους. Ακόμη και οι φωτογραφίες που βγάζουμε στις διακοπές μας ή στο πάρτι των γενεθλίων μας, ΠΡΕΠΕΙ να είναι ωραίες για να ανέβουν στο facebook.

Μήπως είναι ένα κλουβί όλο αυτό, μέσα στο οποίο έχουμε εγκλωβιστεί; Ή μήπως έχει γίνει η ζωή μας ένα κλουβί και το facebook αποτελεί διέξοδο; Είναι επιτακτική ανάγκη, όμως, να προσπαθήσουμε να αντικρίσουμε τον φωτεινό ορίζοντα.

Δεν ζούμε πια τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές, που είναι δύο άνθρωποι σε ένα μέρος, βλέπουν κάτι μαζί, σχολιάζουν κάτι μαζί και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για αυτό. Καμία φωτογραφία. Καμία κοινοποίηση. Το ξέρουν μόνο αυτοί οι δύο. Θα το έχουν ζήσει μόνο αυτοί οι δύο. Μαζί! Και αυτό, αυτόματα, μετατρέπει τη στιγμή, σε πραγματική, σε ουσιαστική μαγεία… Αυτός είναι ο φωτεινός μας ορίζοντας!