Μόνο γιατί μ’αγάπησες

Επειδή σήμερα η μέρα μου κύλησε ποιητικά και αυτό ήταν και το θέμα στο σεμινάριο ραδιοφώνου, το οποίο παρακολουθώ, δεν μπορώ παρά να κλείσω τη βραδιά έτσι. Με μελοποιημένη ποίηση.
‘Μόνο γιατί μ’αγάπησες’. Μαρία Πολυδούρη. Ένα ποίημα και τραγούδι που από το μάθημα της λογοτεχνίας, στο λύκειο ακόμη, λάτρεψα. Αυτόν τον έρωτα ονειρεύομαι να ζήσω από τότε. Απλά δεν ξέρω τελικά αν υπάρχει! Αυτή η δύναμη! Αυτό το απόλυτο συναίσθημα! Αλλά δε μπορεί. Η Πολυδούρη το ένιωσε. Ίσως, βέβαια, ήταν τόσο δυνατό γιατί δεν υπήρχε ανταπόκριση, Πάντα το ανεκπλήρωτο είναι πιο δυνατό!
«Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ’αγάπησες». Αυτό. Μόνο αυτό. Ίσως. Ναι. Μπορεί. Μακάρι. Θέλω. Το ελπίζω.

Advertisements

Η φωνή μέσα μας

‘Just the voice that’s in us all…’ Ναι, υπάρχει μια φωνή μέσα μας. Και ενώ την ακούμε πολύ καθαρά, επιλέγουμε να μην την αφήνουμε να ακουστεί. Κάποια στιγμή, όμως, η φωνή αυτή θα γίνει κραυγή. Και η δύναμή της θα παρασύρει τα πάντα γύρω της… Σαν ένα ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί. Και με τρομάζει αυτό. Με τρομάζει αυτό που ‘σιγοβράζει’ μέσα μας…
‘Αυτό που χρειάζομαι είναι τα πάντα’. Ναι, τα πάντα. Σχετικό βέβαια. Κάποιος μπορεί να βρει τα ΄πάντα΄του σε μια λέξη, σε μια στιγμή, σε μια πράξη…
Θα έρθει η στιγμή. Η στιγμή που η φωνή θα γίνει κραυγή. Η κραυγή που θα αναζητήσει το ΄πάντα’ της, το ‘απόλυτό’ της. Και θα ήθελα πολύ να το δω αυτό…

Παζλ

Εικόνα

Η ζωή μας είναι ένα παζλ. Αμέτρητα μικρά και μεγάλα κομματάκια, τα οποία προσπαθείς να ενώσεις για να ολοκληρώσεις την εικόνα. Και εκεί που βρίσκεις τη θέση ενός κομματιού και λες ότι είσαι στο σωστό δρόμο, χάνεις τη θέση ενός άλλου. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα κολλάει.Στιγμές με φίλους, έρωτες, βόλτες, επιτυχίες, αποτυχίες. Κατά διαστήματα, χαζεύω παλιές φωτογραφίες. Και πάντα με συγκινούν. Άλλοτε γλυκά, άλλοτε μελαγχολικά. Γιατί συνειδητοποιώ ποια ‘κομμάτια’ μου έχασα και ποια κατάφερα να κρατήσω. Και φτάνω στο παρόν. Και ναι, θα ήθελα το παζλ της ζωής μου να είναι κάπως διαφορετικό. Έχω εγώ, όμως, ευθύνες για αυτό; Μήπως δεν έχω ενώσει ακόμη τα κομμάτια του εαυτού μου; Και γι αυτό να μένει και το παζλ της ζωής μου ανολοκλήρωτο; Αν δεν ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και το τι πραγματικά θέλουμε, πάντα ανολοκλήρωτο θα το βλέπουμε το παζλ της ζωής μας. Ή ίσως αν βρούμε τη θέση ενός κομματιού ‘κλειδί’ δεν θα έχουμε ανάγκη τα μικρότερα. Γιατί η βασική διαφορά της ζωής από το παζλ είναι αυτή. Στη ζωή, είναι ουτοπικό να περιμένουμε να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία της. Τα πολλά και ανόμοια κομμάτια που μας κάνουν, άλλοτε να βρίσκουμε και άλλοτε να χάνουμε τον εαυτό μας. Και όταν επιτέλους αποδεχτούμε αυτό, τότε όλα θα είναι πιο απλά.