Σινεμά! Ταινίες! Φεστιβάλ!

Εικόνα

Το σημερινό post θα το αφιερώσω στο blog του ενός φίλου! Λέγεται Le mise en scene και πραγματεύεται τον κινηματογράφο!

Ο Ίων βλέπει πολλές ταινίες. Στο σπίτι και στο σινεμά. Ταξιδεύει για να παρευρεθεί στα διάσημα, ανά τον κόσμο, φεστιβάλ. Θεσσαλονίκης, Berlinale, BFI, Sundance. Είτε τρέχει για να βοηθήσει στην διοργάνωση αυτών είτε βλέπει 5 ταινίες την ημέρα. Είναι το πάθος του. Το ζει.
Στο blog αυτό θα γράφει για πολλά. Για το background των φεστιβάλ. Για τα φεστιβαλικά δρώμενα μέσα από τα δικά του μάτια. Για ταινίες που βλέπει στο σινεμά ή σε dvd. Για αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Και το αντίθετο. Θα σχολιάσει επίσης σε πραγματικό χρόνο τα Όσκαρ, αφού φέτος, όπως και κάθε χρόνο, θα κάνει ολονυκτία για να τα δει live.

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο αποτελεί αυτό στο οποίο περιγράφει το τι ακριβώς συνέβη στη συνέντευξη τύπου με τον George Clooney και στην περιβόητη δήλωση περί επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα! Διαβάστε το και θα καταλάβετε πόσο μεγάλες διαστάσεις πήρε το θέμα!

Αν σας αρέσει η τέχνη του κινηματογράφου, τότε αξίζει να περνάτε από το Le mise en scene. Γιατί το δημιούργησε ένας άνθρωπος πραγματικά ενημερωμένος για το αντικείμενο (έχει πραγματοποιήσει και σχετικές σπουδές) και με ουσιαστικές, και όχι επιφανειακές, γνώσεις.

Θα ήθελα πολύ τα σχόλιά σας σχετικά με παρατηρήσεις για το Le mise en scene! Τις εντυπώσεις σας και τις παρατηρήσεις σας ως αναγνώστες!!

🙂

Λένε ότι αξίζει

Εικόνα

Και τρέχεις, τρέχεις… Τρέχεις  να γλυτώσεις από αυτό που είσαι. Προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Αλλά ποιο; Τελικά ποιος είσαι; Είσαι αυτός που νόμιζες ότι είσαι; Είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είσαι; Προσπαθείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου από την αρχή. Καταπιεσμένες ανάγκες και επιφανειακά ‘θέλω’. Νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, αλλά  στις πιο απρόσμενες στιγμές συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι. Νομίζεις ότι προχωράς μπροστά, αλλά είσαι πιο πίσω από ποτέ. Και στις πιο αναπάντεχες στιγμές, όντας περιτριγυρισμένος από φίλους, από άγνωστους ανθρώπους που γελάνε παραδίπλα, συνειδητοποιείς αυτό που κρύβεις καλά μέσα σου. Αυτό που ούτε στον εαυτό σου δεν μπορείς να παραδεχτείς. Και ο λόγος που δεν το παραδέχεσαι είναι γιατί είναι δύσκολο να το αλλάξεις. Είναι δύσκολο να ξεκινάς από το μηδέν. Επίσης είναι πιο δύσκολο να αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι ότι είσαι στο μηδέν. Επειδή κανονικά, δεν θα έπρεπε να είσαι. Μια ζωή καθόριζαν οι άλλοι το ποιος πρέπει να είσαι. Και είχαν τόσο έντονη επιρροή πάνω σου, που κατέληξες να χάσεις τον εαυτό σου. Αν τον βρήκες ποτέ. Σου φύτεψαν μια εικόνα για το πως και το ποιος πρέπει να είσαι σε κάθε περίοδο της ζωή σου και τώρα είσαι θύμα του ίδιου σου του μυαλού. Ή ίσως δεν φταίνε οι άλλοι. Ίσως φταις εσύ που τους άφηνες να καθορίζουν τη ζωή σου. Ίσως φταίει και ο Coelho (τις επιρροές του οποίου έχω αναφέρει ξανά). Που σου έμαθε ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου. Δεν σου διευκρίνισε βέβαια ότι όλοι θέλουμε κάτι πολύ, οπότε με ποιόν να ασχοληθεί πρώτα το σύμπαν;! Μόνο μέσα σου κρύβεται η δύναμη για να αλλάξεις όσα σε στενοχωρούν. Το ταξίδι είναι δύσκολο. Αλλά αξίζει. Λένε.