Γίνε το παραμύθι μου…

Be my fairytale… Be my home…
Stars may fall, dreams may lie but your hope is still there,
still alive, like the dance you should never prepare…

Ακόμη πιστεύω στα παραμύθια… Στους πρίγκιπες και στα λευκά άλογα.., Στα χαμόγελα, στην ελπίδα, στον έρωτα… Στον αυθορμητισμό, στην τρέλα, στην δημιουργία…
Στον χορό που δεν ξέρεις τα βήματα… Και απλά αφήνεσαι να σε πάει…
Στα κεφάλαια που ακόμη δεν γράφτηκαν…
Σε όλα όσα συνθέτουν το παραμύθι μας…

Μήπως ήρθε η ώρα…;

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου, που έχεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Να κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Έχεις ανάγκη το κάτι διαφορετικό. Να ζήσεις το κάτι διαφορετικό. Κι όμως, μένεις στάσιμος. Δεν προχωράς. Για πόσο θα ζεις τη στιγμή; Για πόσο θα αγνοείς το μέλλον; Το μέλλον χτίζεται από το παρόν. Ποιό είναι, όμως, το παρόν; Όταν νιώθεις μετέωρος; Κάνεις ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω. Έως πότε; Έως πότε θα αρνείσαι να λαμβάνεις τις απαραίτητες αποφάσεις, έτσι ώστε να σταματήσει αυτό; Γιατί περί άρνησης πρόκειται. Έως πότε θα είσαι έρμαιο των συγκυριών ή των αποφάσεων των άλλων; Ξέρεις τι θέλεις. Ξεκάθαρα. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις πράξη. Από αδυναμία; Από δειλία; Από φόβο; Από ανασφάλεια; Πότε επιτέλους θα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, όσο ‘πάτο’ και αν πρέπει να πιάσεις; Για να σηκωθείς πιο ζωντανός από ποτέ; Πότε θα διεκδικήσεις όσα θέλεις, όσα ονειρεύεσαι και όσα νιώθεις; Πότε θα βγάλεις το κεφάλι από το χώμα και θα κοιτάξεις κατάματα τα ‘θέλω’ σου; Πότε θα σταματήσεις να ζεις στην ωραία και βολική σου μετριότητα και θα αρχίσεις να περπατάς στο δύσκολο και άβολο μονοπάτι που θα σε οδηγήσει στο ‘άλλο επίπεδο’; Μήπως είναι τώρα η ώρα;