Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά;

Image

Η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές. Όμορφες, άσχημες, έντονες, αδιάφορες, βαρετές, αστείες, θυμωμένες, παθιασμένες. Τις βιώνουμε καθημερινά είτε με τους ανθρώπους μας, είτε με τον εαυτό μας. Και δεν μπορώ, παρά να αναρωτηθώ. Γιατί έχουμε τόση ανάγκη να προβάλλουμε αυτές τις στιγμές στους άλλους ανθρώπους; Ανθρώπους που δεν έχουμε καμία επαφή στην πραγματική ζωή. Στην ψεύτικη ζωή, όμως έχουμε επαφές. Και φίλους. Πολλούς.

Το facebook αποτελεί τη νέα μορφή ζωής. Είναι ο κόσμος όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, όλοι έχουν τους τέλειους φίλους, την τέλεια σχέση, την τέλεια δουλειά, τις τέλειες διακοπές, το τέλειο outfit, συχνάζουν στα πιο τέλεια μπαρ και γενικώς, όλα είναι τέλεια. Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα, η οποία εστίαζε στο facebook και στην ανθρώπινη ψυχολογία. Και επεσήμανε ότι μετά από κάθε επίσκεψη στο μέσο αυτό, η ψυχολογία των ανθρώπων είναι σαφέστερα επηρεασμένη αρνητικά. Πριν από την επαφή αυτή, τα άτομα είχαν θετική διάθεση, η οποία, έπειτα, άλλαξε θεαματικά. Και μέσα σε αυτά τα άτομα, μπορείτε να προσθέσετε και εμένα. Είναι πολλές οι φορές που έχω χαζέψει τα news feed και μετά η διάθεσή μου είναι άσχημη. Και αυτό γιατί βλέπω τους «φίλους» μου να ανανεώνουν τις προσωπικές τους πληροφορίες, είτε αναγράφοντας τον φοβερό τίτλο εργασίας τους στη πολυεθνική εταιρεία, είτε ενημερώνοντας μας ότι «παντρεύτηκαν» ή «αρραβωνιάστηκαν». Και σκέφτομαι: «Πόσο τυχερή. Προχώρησε στη ζωή της. Ενώ εγώ, έφτασα τα 27 και ακόμη δεν είμαι ικανοποιημένη από τη δουλειά μου». Και «η σχέση μου; Που πάει;». Άσχετα βέβαια αν οι «φίλοι» μου, βγάζουν φωτοτυπίες όλη μέρα στην πολυεθνική εταιρεία και άσχετα αν η τέλεια σχέση τους και ο τέλειος γάμος τους, είναι προϊόν κοινωνικού συμβιβασμού.

Γνωστό ζευγάρι μου παντρεύτηκε και υπήρχε ζωντανή αναμετάδοση την ώρα της δεξίωσης. Βεβαίως. Ενημερώθηκα για την ακριβή τοποθεσία του γλεντιού, και θαύμασα το νυφικό και τους χορούς της νύφης σα να ήμουν εκεί! Και φυσικά, την επόμενη ημέρα, ανανεώθηκε και το προσωπικό status, αναγράφοντας «married» και αποσπώντας εκατοντάδες likes και σχόλια «πιστών» φίλων, οι οποίοι έσπευσαν να ευχηθούν τα καλύτερα στο ζευγάρι.

Γνωστή μου από το σχολείο γέννησε το μωράκι της πριν ένα χρόνο περίπου. Οι φίλοι της έσπευσαν να κάνουν check in στο μαιευτήριο ενημερώνοντας μας όλους, ότι η κοπέλα ετοιμάζεται να γεννήσει! Και αφού γέννησε με το καλό, ανέβηκαν σε άμεσο χρόνο, φωτογραφίες από την κουρασμένη κοπέλα με κοντινά πλάνα στο μόλις ωρών βρέφος!

Επίσης, γνωρίζω ποιος φίλος μου χώρισε και εάν πρόκειται για άσχημο χωρισμό (σε αυτή την περίπτωση αναρτώνται λαϊκά άσματα συνοδευόμενα από πονεμένα-θυμωμένα status updates). Ακόμη, ενημερώνομαι άμεσα για το που βρίσκεται κάθε φίλος μου ανά μια ώρα. Check in μέχρι και στο γυμναστήριο! Υπάρχει μια παράλογη μορφή εθισμού. Εθισμός στο να κοινοποιούν οι «φίλοι» μου το που βρίσκονται, ανά πάσα στιγμή.

Σήμερα διάβασα ακόμη μία έρευνα, σύμφωνα με την οποία, εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό ζευγαριών, τσακώνονται, χωρίζουν (φτάνουν μέχρι και στο διαζύγιο) εξαιτίας του facebook. Είναι λυπηρό. Πλέον, γνωρίζεις έναν άνθρωπο, υπάρχει μια σχετική χημεία, μιλάς, γελάς, περιμένεις με ανυπομονησία να ζητήσει το νούμερό σου, και αντί αυτού, σε ρωτά αν έχεις facebook.

Οι ευχές. Εκνευρίζομαι πολύ όταν «φίλοι» μου, οι οποίοι έχουν τον αριθμό του τηλεφώνου μου, μου εύχονται στο facebook. Είναι αστείο. Απρόσωπο. Ακόμη και συγγενείς μου! Το κατανοώ ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Κρατάς επαφές με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους η τηλεφωνική ή προσωπική επικοινωνία είναι δύσκολη. Αλλά, πλέον, έχει χαθεί κάθε μέτρο. Πλέον, το facebook έχει μετατραπεί σε δίαυλο επικοινωνίας ακόμη και με κολλητούς μας φίλους. Διάλογοι ολόκληροι μεταξύ φίλων στο wall σχετικά με την έξοδο του Σαββάτου! Τελευταία, προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και να κατανοήσω το γιατί είχα κι εγώ (και ακόμη έχω, αλλά τουλάχιστον έχω εντοπίσει το πρόβλημα και προσπαθώ να βάλω κάποια όρια) αυτή την ανάγκη να παρουσιάζω επιλεγμένα κομμάτια της ζωής μου στο facebook.

Είναι γιατί δεν είμαστε ικανοποιημένοι από την πραγματική μας ζωή και δημιουργούμε μια πλασματική, έτσι ώστε να λάβουμε επιβεβαίωση από τους άλλους; Ζούμε μέσα από την επιβεβαίωσή τους; Είμαστε δυστυχισμένοι στην καθημερινότητά μας κι έτσι αναζητούμε μια παρηγοριά; Αισθανόμαστε αποτυχημένοι και αποζητούμε την αναγνώριση των άλλων ανθρώπων; Πότε σταματήσαμε να ζούμε πραγματικά και αρχίσαμε να ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων; Πότε αρχίσαμε να ζούμε μέσα από το αν «αρέσουμε» στους άλλους;

Το πιο αστείο είναι, ότι οι πραγματικοί μας φίλοι, πέρα από το να είναι (και πρέπει να είναι) οι αυστηρότεροι κριτές μας, μπορούν να μας απαριθμήσουν αμέτρητα «καλά» μας. Γιατί λοιπόν, αποζητούμε την επιβεβαίωση ξένων;

Όλη αυτή η ψεύτικη ζωή που χτίζουμε θέτει σε κίνδυνο την πραγματική μας ζωή. Αποξένωση. Γιατί ο κόσμος δεν βγαίνει πια έξω να γνωρίσει άλλο κόσμο; Γιατί έχουν γίνει όλα τόσο ψεύτικα και ρομποτικά; Είναι αναγκαίο να κρατάμε ορισμένες στιγμές μόνο για εμάς και για τους δικούς μας ανθρώπους. Γιατί αλλιώς χάνουν την αξία τους. Ακόμη και οι φωτογραφίες που βγάζουμε στις διακοπές μας ή στο πάρτι των γενεθλίων μας, ΠΡΕΠΕΙ να είναι ωραίες για να ανέβουν στο facebook.

Μήπως είναι ένα κλουβί όλο αυτό, μέσα στο οποίο έχουμε εγκλωβιστεί; Ή μήπως έχει γίνει η ζωή μας ένα κλουβί και το facebook αποτελεί διέξοδο; Είναι επιτακτική ανάγκη, όμως, να προσπαθήσουμε να αντικρίσουμε τον φωτεινό ορίζοντα.

Δεν ζούμε πια τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές, που είναι δύο άνθρωποι σε ένα μέρος, βλέπουν κάτι μαζί, σχολιάζουν κάτι μαζί και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για αυτό. Καμία φωτογραφία. Καμία κοινοποίηση. Το ξέρουν μόνο αυτοί οι δύο. Θα το έχουν ζήσει μόνο αυτοί οι δύο. Μαζί! Και αυτό, αυτόματα, μετατρέπει τη στιγμή, σε πραγματική, σε ουσιαστική μαγεία… Αυτός είναι ο φωτεινός μας ορίζοντας!