Θέλω να χρωματίσω τη ζωή με την πραγματικότητα του ονείρου

 

Image

Ονειρεύομαι. Συνέχεια. Στον δικό μου κόσμο, τον ονειρικό, όλα είναι πιο όμορφα, πιο χαρούμενα και πολύχρωμα. Στον δικό μου κόσμο είμαι αυτή που θέλω να είμαι. Και όχι αυτή που πρέπει. Στον δικό μου κόσμο ζω τη ζωή μου όπως πραγματικά θέλω, χωρίς κανένα ‘πρέπει’. Εγώ ορίζω τα ‘πρέπει’ μου εκεί.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποια ακριβώς είμαι και τι ακριβώς θέλω. Ποιος είναι ο στόχος μου. Στη ζωή. Γιατί στο όνειρο ξέρω. Αυτό το ‘όνειρο’ έχει μια τόσο ισχυρή πραγματικότητα, που πολλές φορές παραπλανούμαι. Ποια είναι τελικά η δική μου πραγματικότητα; Είναι τόσο έντονη η’ παράλληλη’ ζωή μου που μερικές φορές μπερδεύομαι…

Ονειρεύομαι συχνά ότι το όνειρό μου είναι και η πραγματικότητά μου. Και ίσως να μπορούσα να τα κάνω ένα αυτά τα δύο. Αλλά δεν ξέρω αν μπορώ. Δεν το έχω προσπαθήσει είναι η αλήθεια. Λένε ότι για να βγεις ουσιαστικά στη ζωή, πρέπει να αποχωριστείς την ‘άνετη ζώνη’ σου. Πρέπει να βγεις από αυτή τη ζώνη, να την κοιτάξεις για τελευταία φορά και να προχωρήσεις.

Το να κολυμπάς στα ρηχά νερά, εκεί όπου πατώνεις, είναι διασκεδαστικό και δροσερό. Αλλά στάσιμο. Πρέπει κάποια στιγμή να προχωρήσεις πιο βαθιά. Να εξερευνήσεις. Άλλωστε, όλη η ομορφιά της θάλασσας στον βυθό δεν κρύβεται; Κολύμπι ξέρεις. Εξερευνώντας το βυθό, ανακαλύπτεις το πιο βασικό. Το βυθό του εαυτού σου. Μπορεί να τρομάξεις, μπορεί να γοητευτείς. Αλλά, θα έχεις κάνει το ένα βήμα παραπέρα. Και αυτό, θα είναι η μάσκα οξυγόνου σου. Η βουτιά μένει.

Έτσι πρέπει να είναι και στη ζωή… Μόνο αν βουτήξεις στο άγνωστο, θα ξαναγεννηθείς.

 Και κάπως έτσι, θα πάρει η ζωή χρώμα από το όνειρο.

Advertisements