Σα να μη πέρασε μια μέρα…

Image

Πριν δύο χρόνια πραγματοποίησα το μεταπτυχιακό μου στην Αγγλία, όπου και έμεινα για ενάμιση χρόνο. Ήταν μοναδική εμπειρία, γιατί πέρα από τις πανεπιστημιακές γνώσεις, γνώρισα ανθρώπους από όλον τον κόσμο, και αυτό από μόνο του ξεπερνά τα κλασικά ρομποτικά μαθήματα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μία από τις πρώτες μέρες όπου ήμουν εκεί, τότε που γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και γίνονταν οι πρώτες επαφές, είχαμε βγει σε μια pub. Κάτσαμε λοιπόν σ’ένα μεγάλο τραπέζι όλοι μαζί, άγνωστοι άνθρωποι από κάθε μέρος του πλανήτη. Έλληνες, Γερμανοί, Ιταλοί, Τούρκοι, Ινδοί, Πακιστανοί, Άγγλοι, Αμερικάνοι, Μεξικανοί, Λιβανέζοι, Γιαπωνέζοι, Κινέζοι. Τόσο διαφορετικοί άνθρωποι όλοι μεταξύ μας, με ποικίλες κουλτούρες, είτε κοινωνικές, είτε θρησκευτικές. Κι όμως, με τόσα κοινά. Αρχίσαμε να συνομιλούμε, όλοι με όλους, και ανταλλάζαμε απόψεις. Μου περιέγραφαν πώς είναι η ζωή σε καθένα από αυτά τα μέρη, πώς είναι η καθημερινότητά τους, ποιες είναι οι παραδόσεις τους, τα τοπικά φαγητά… Όλα. Και το ίδιο έκανα κι εγώ. Με όλους αυτούς τους ανθρώπους, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Και κυριολεκτικά, και μεταφορικά. Είχαμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Είχαμε κοινά όνειρα και κοινούς στόχους. Αν και τόσο διαφορετικοί, ήμασταν όλοι νέοι άνθρωποι οι οποίοι ήλπιζαν και προσπαθούσαν να χτίσουν το μέλλον τους. Ο καθένας σεβόταν την διαφορετικότητα του άλλου. Δεν υπήρχε ρατσισμός. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για το αν είσαι ντυμένος ‘χύμα’, αν κρατάς ακριβή τσάντα, αν έχεις παραπανίσια κιλά, αν είσαι λευκός ή μαύρος, αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, ψηλός ή κοντός. Δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για την επιφάνεια, για το φαίνεσθαι. Κανείς δεν έκρινε κανέναν για θέματα όπως η θρησκεία ή για κοινωνικά status. Αυτός ο ενάμισης χρόνος λοιπόν, ήταν πολύτιμη εμπειρία. Άνοιξαν οι ορίζοντές μου. Συναναστράφηκα με κουλτούρες όλου του κόσμου. Με το τέλος του μεταπτυχιακού, ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του. Άλλοι, όπως εγώ, αποφάσισαν να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη και άλλοι κίνησαν για διάφορα μέρη του κόσμου για να εργαστούν. Το μεταπτυχιακό ήταν ένα πέρασμα που μας έφερε κοντά. Και έκτοτε, προσπαθώ, αν όχι με όλους, έστω με έναν σημαντικό αριθμό ατόμων να κρατήσω επαφές και να μαθαίνω νέα τους. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πραγματοποίησα ταξίδι στη Ζυρίχη για δυο μέρες με σκοπό να συναντήσω τις ‘κολλητές’ μου από το μεταπτυχιακό. Μία από αυτές, εργάζεται και ζει εκεί και έτσι, επιλέξαμε αυτή την πόλη για να συναντηθούμε. Την Μ είχα να την δω έναν χρόνο, την J κοντά δύο και την C λίγους μήνες. Παρασκευή βράδυ, αφού φτάσαμε όλες στο σπίτι της M και αφού αγκαλιαστήκαμε και ουρλιάζαμε λίγο από τον ενθουσιασμό μας, μαγειρέψαμε και μιλούσαμε για ώρες. Η καθεμία περιέγραφε λεπτομερώς τη ζωή της. Τα επόμενα δύο πρωινά κάναμε βόλτες στην πόλη πάλι συζητώντας και γελώντας. Γιατί όσο καιρό και αν είχαμε να βρεθούμε, ήταν σα να μη πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά…

Advertisements

Έργο δίχως πρόβα

Image

Έρωτας. Άγνωστο έργο. Θέλω να μπω στη σκηνή χωρίς να έχω κάνει πρόβα. Τι να την κάνω άλλωστε την πρόβα; Γιατί να προβάρω τα λόγια μου από πριν; Ανάξιος του έρωτα ο λόγος. Αλλά να, που όλο μιλάμε και αναλύουμε.  Πώς πρέπει να πω αυτό; Πώς πρέπει να στηθώ; Που να κοιτάζω; Τι συναίσθημα πρέπει να βγει προς τα έξω σε αυτή τη σκηνή; Να είμαι λυπημένη ή χαρούμενη; Ένας αόρατος σκηνοθέτης δίνει οδηγίες και ένας ατάλαντος σεναριογράφος γράφει. Κι έτσι, έπεσε η αυλαία. Οριστικά. Η επίσημη πρεμιέρα κόπηκε στη μέση. Άναψαν τα φώτα και το κοινό αποχώρησε δυσαρεστημένο. Ούτε τελετές απονομής και μάλλον, σκληρές κριτικές. Οι συντελεστές ανασυγκροτούνται. Για την δημιουργία ενός νέου έργου. Θεωρούν ότι ένας νέος, σωστός σχεδιασμός θα φέρει την επιτυχία. Αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι  ο ίδιος ο σχεδιασμός είναι το πρόβλημα. Φορούν παρωπίδες. Σκέφτομαι να δηλώσω παραίτηση. Να αποχωρήσω από αυτόν τον θίασο, και να ερμηνεύω μόνη. Να κάνω περιοδείες. Να αυτοσχεδιάζω στους δρόμους του κόσμου. Να νιώθω ελεύθερη. Και να αναζητώ κάποιον σαν εμένα. Δύσκολο. Αλλά δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει να είναι εύκολο. Να αξίζει με νοιάζει. Κομμένες οι πρόβες.  Φαντασία και αυτοσχεδιασμό θέλει. Το’χεις;

 

Η φωτογραφία είναι της καλλιτέχνιδας Soley