Ισορροπία

Image

Τελευταία σκέφτομαι συνεχώς. Σκέφτομαι και προσπαθώ να αναλύσω γιατί δεν πήγαν καλά ορισμένα πράγματα. Και αναζητώ εξηγήσεις. Και μετά από ατελείωτες συζητήσεις, κυρίως με τον εαυτό μου, καταλήγω πάντα στο πιο απλό συμπέρασμα. Γιατί τελικά, το ‘απλό’ κρύβεται πίσω από όλα. Η πιο ‘απλή’ εξήγηση πάντα υπερισχύει. Και κάπου εκεί ολοκληρώνω τον κύκλο συνεδρίας με τον εαυτό μου. Μέχρι να ανοίξει ένας νέος κύκλος. Και να καταλήξω πάλι στα ίδια, ‘απλά’ συμπεράσματα. Κάποια πράγματα στη ζωή δεν πάνε καλά, είτε γιατί δεν θέλησες εσύ αρκετά, είτε γιατί δεν θέλησαν οι άνθρωποι οι οποίοι ήταν στη ζωή σου. Όταν θέλεις κάτι πολύ, προσπαθείς γι αυτό και δεν τα παρατάς. Η φυγή από τις δυσκολίες είναι η εύκολη λύση. Και για να επιλέγει κανείς την εύκολη λύση, σημαίνει ότι δεν θέλησε αρκετά για να προσπαθήσει. Τόσο απλά! Ειλικρινά, έχω προσπαθήσει πολύ να καταλάβω τις συμπεριφορές και τις πράξεις των ανθρώπων. Τις δικές μου και των άλλων-όσων οι συμπεριφορές και οι πράξεις επηρεάζουν και τη δική μου ζωή. Αλλά πάντα καταλήγω στα παραπάνω.

Μερικές φορές οι άνθρωποι εξηγούν και εξηγούν και εξηγούν… Αναλύουν υπερβολικά. Και παρουσιάζουν διάφορους λόγους για να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους. Κι εσύ τους ακούς. Και τους καταλαβαίνεις. Στην αρχή. Γιατί μετά, συνειδητοποιείς ότι απλά φοβούνται να παραδεχτούν το προφανές. Δεν έχουν αρκετή θέληση.

Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι καθημερινά με τα οικονομικά και τα μαθηματικά. Και εκεί τα προβλήματα και οι λύσεις είναι ξεκάθαρα. Μαγικός ο κόσμος των οικονομικών. Μαγικά ‘απλός’. Και ως παιδί της επικοινωνίας και της δημοσιογραφίας, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό! Αν και ασχολούμαι λίγο καιρό με αυτά, με έχουν βοηθήσει πολύ στην οργάνωση της σκέψης μου, του μυαλού μου. Με έχουν βοηθήσει στο να δομήσω καλύτερα τον εαυτό μου. Μου χαρίζουν ισορροπία. Αθεράπευτα ρομαντική φύση εγώ, με το μυαλό πάνω από τα σύννεφα. Και είχα ανάγκη στη ζωή μου από κάτι πιο συγκεκριμένο, πιο οργανωμένο. Με βοηθούν στο να σκέφτομαι πιο λογικά. Γιατί τελικά η λογική σε βοηθά πολύ στο να αξιολογείς καλύτερα τις καταστάσεις, να βάζεις τα πράγματα σε μια σειρά και να ξέρεις από εδώ και πέρα τι χρειάζεσαι στη ζωή σου. Και αυτή η συνειδητοποίηση είναι το καλό που προκύπτει μέσα από κάθε δύσκολη κατάσταση, είναι το ένα βήμα μπροστά. Συνεχίζεις τη ζωή σου και αλλάζεις τα κριτήρια αναζήτησης.  Σταματάς να υπολογίζεις τα λόγια των άλλων και να εμπιστεύεσαι εύκολα (η ρομαντική φύση) και μαθαίνεις να δίνεις περισσότερη βάση στις πράξεις (η λογική φύση). Γιατί αυτές έχουν σημασία εν τέλει.

 ‘We prefer to stand with our feet firmly on the ground, but with our head among the stars’ – Mies Van Der Rohe

Ισορροπία.

Μεταμφιέσεις

Image
«Κανείς δεν είναι ειλικρινής όταν τον κοιτάζεις κατά πρόσωπο. Δώσε του μια μάσκα και θα σου πει όλη την αλήθεια»- Oscar Wilde

Τελευταίες μέρες Αποκριάς! Ας βγούμε έξω! Ας μεταμφιεστούμε! Ας γίνουμε κάποιοι άλλοι από αυτούς που πραγματικά είμαστε! Ας φορέσουμε τις μάσκες μας και ας βγούμε να γελάσουμε! Αυτό δεν κάνουμε, άλλωστε, κάθε μέρα..;
Αυτό είναι και το πρόβλημα. Ότι οι άνθρωποι μεταμφιέζονται κάθε μέρα. Και μάλλον τις Απόκριες νιώθουν πραγματικά ελεύθεροι! Γιατί αυτές τις μέρες, ο καθένας μπορεί να είναι όποιος και ό,τι θέλει, στα φανερά. Ελεύθερα. Χωρίς να χρειάζεται να δίνει εξηγήσεις. Τότε ο καθένας μπορεί να είναι ο πραγματικός του εαυτός.
Πόσο παραπλανητικά είναι όλα. Βλέπεις στα social media ανθρώπους χαρούμενους καθημερινά, οι οποίοι έχουν τους τέλειους φίλους, την τέλεια σχέση και όλα είναι τέλεια. Και όταν κλείνει ο υπολογιστής, όλα αλλάζουν. Άνθρωποι μόνοι.
Όλοι θέλουμε να δείχνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε. Είναι μάλλον στην ανθρώπινη φύση μας. Στην αδύναμη αυτή φύση. Είναι τα «πρέπει» της κοινωνίας; Είναι η δική μας αδυναμία να αποδεχτούμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Όλοι κρυβόμαστε πίσω από ένα προσωπείο. Ή μάλλον όχι ένα. Πολλά και διαφορετικά. Το θέμα είναι ότι έχουμε μπερδευτεί. Ποιό από όλα αυτά τα προσωπεία είναι πραγματικά δικό μας και ποιός από τους τόσους ρόλους που καλούμαστε να υποδηθούμε καθημερινά, είναι ο πραγματικός εαυτός μας…;
Καλές μεταμφιέσεις λοιπόν και καλή μας διασκέδαση!

«Να είσαι πάντα ο εαυτός σου. Οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι»- Oscar Wilde

 
 
 
 
 

Απρόβλεπτο!

Image

Στις 30 Δεκεμβρίου είχα γράψει για τις αλλαγές που επιθυμούσα να μου φέρει το νέο έτος… Μπορεί να άργησαν λίγους μήνες, αλλά ήρθαν! Και σήμερα συνειδητοποιώ, πόσο μα πόσο άλλαξε η ζωή μου μέσα σε μια εβδομάδα… Κάποιες αλλαγές τις περίμενα καιρό και άλλες όχι, ήταν ξαφνικές και μη αναμενόμενες.. Κάποιες δυσάρεστες, κάποιες ευχάριστες… Αλλά όλες, είναι εδώ. Και αυτό που θέλω τώρα είναι να τις αντιμετωπίσω.

Θέλω να αρπάξω τις ευκαιρίες που μου παρουσιάστηκαν, που τόσο καιρό περίμενα και να αποκομίσω ό,τι καλύτερο μπορώ από αυτές! Ακόμα και από τις αρνητικές. Όσο δύσκολο και να είναι.

Γλυκόπικρη γεύση! Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Είναι λίγο αστεία η ζωή μας μερικές φορές. Όσες αλλαγές δεν έγιναν μέσα σε ένα χρόνο, έγιναν μέσα σε μια βδομάδα. Όσα θεωρούσα σίγουρα και οικεία κεφάλαια στη ζωή μου κλείνουν και ανοίγουν όσα δεν περίμενα ότι θα ανοίξουν.  Και αυτά τα τελευταία με τρομάζουν λίγο είναι αλήθεια… Γιατί είναι άγνωστα..  Νέα μονοπάτια… Αλλά είναι εκεί για να τα εξερευνήσω και ποιός ξέρει, μπορεί μέσω αυτών, να ανακαλύψω και άλλες πτυχές του εαυτού μου, που δεν ήξερα καν ότι είχα! Ανασφάλεια, αγωνία, αλλά παράλληλα,  ενέργεια και δημιουργικότητα!

Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη και θέλω να πιστεύω ότι όλα για καλό γίνονται… Ο καιρός θα δείξει!

Παίρνουμε τη ζωή μας τόσο λογικά… Είναι τρελό!

Image

Θα ήθελα σήμερα να παραθέσω ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από το «Λόγου Χάριν», του Χρόνη Μίσσιου.

«Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.

Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε…  κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ανάγκες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά  πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…»

Προσπαθούμε πάντα να «οργανώνουμε» και να «τακτοποιούμε» τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Ναι, ακόμη και στις σχέσεις μας…θέλουμε να είναι και αυτές οργανωμένες. Μα τότε, πραγματικά, πώς είναι σχέσεις…; Μπορείς άραγε να βάλεις σε καλούπια τα συναισθήματά σου; Έχουμε ξεχάσει να ζήσουμε. Να νιώσουμε. Να είμαστε παρορμητικοί.

Ξέρεις τι κάνουμε; Θυσιάζουμε τις σχέσεις μας, τα συναισθήματά μας, εμάς τους ίδιους, και «δολοφονούμε την ουσία» μας. Γιατί; Μπορείς να βρεις απάντηση σε αυτό το ερώτημα;

Που κάναμε λάθος για να τιμωρούμαστε έτσι; Όλα θα μπορούσαμε να τα αντιμετωπίσουμε. Μαζί. Αυτό το «μαζί» κάνει τη διαφορά. Αυτό θα μας έκανε να διαφέρουμε από τη μάζα. Αλλά το χάσαμε και αυτό. Σε μια κοινωνία διαλυμένη, όπου το μόνο που έχουμε και στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε και να επενδύουμε είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, ξέρεις τι κάνουμε; Θυσιάζουμε και αυτές. Διαλυόμαστε. Χάνουμε τον εαυτό μας και χάνουμε και το «εμείς».

Υποβαθμίζουμε τον εαυτό μας, αντί να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντικοί είμαστε, ακόμη και μέσα από τα λάθη μας. Παίρνουμε τη ζωή μας τόσο λογικά… Είναι τρελό!

Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Ότι κουράστηκα, βαρέθηκα να πιστεύω σε κάτι μόνη μου. Κουράστηκα να επενδύω σε συναισθήματα, σε ανθρώπους, σε σχέσεις και τελικά, να μένω μόνη μου. Γιατί τελικά, το «εγώ» πάντα κερδίζει. Το «εμείς» χάνεται και θυσιάζεται τόσο εύκολα. Και εγώ τώρα, χάνω το «εγώ» μου. Είναι αλυσίδα. Χάνω το νόημά μου. Γιατί πίστευα ότι μπορώ να βρω το «εγώ» μου, μέσω του «εμείς».

Ο Stephen King έχει πει ότι «τα τέρατα είναι αληθινά. Όπως και τα φαντάσματα. Ζουν μέσα μας και μερικές φορές κερδίζουν». Μην τα αφήσεις να κερδίσουν. Απλά μην τα αφήσεις.

Ευχαριστώ το blog «Χρόνης Μίσσιος» (http://chronismissios.wordpress.com/category/%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BD/)