Sunshine!

Sunshine!

Υπέροχη μέρα! Αφήστε στην άκρη τις αρνητικές σκέψεις, έστω για σήμερα και απολαύστε τις μικρές (που μάλλον είναι και οι μεγαλύτερες) χαρές της ζωής! Όπως μια βόλτα κ ένας καφές δίπλα στη θάλασσα!

This love…a strange love…

Παράξενη αγάπη..; Διαφορετική..; Πώς ορίζεται..; Υπάρχει «κανονική» αγάπη, «φυσιολογική»..; Μήπως θα ήταν βαρετός ένας τέτοιος ορισμός; Καθένας μας αναζητά το ιδιαίτερο. Αλλά γιατί όταν ζούμε αυτό το διαφορετικό και το ιδιαίτερο, θα το ανταλλάζαμε με κάτι..»φυσιολογικο»..;

«Αν»

Image

Σήμερα είδα το «Αν» του Παπακαλιάτη. Και ναι, μου άρεσε. Προσεγμένo, με άψογη σκηνοθεσία, με φόντο την ρομαντική και ονειροπόλα Πλάκα. Στα θετικά, προσθέτω και το απόσπασμα από το «Λόγου Χάριν» του Χρόνη Μίσσιου. Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την έντονη προκατάληψη που υπάρχει γύρω από το όνομα του Παπακαλιάτη. «Ατάλαντος», «σαχλή υπόθεση» και άλλοι παρόμοιοι χαρακτηρισμοί. Τουλάχιστον αυτός προσπαθεί, δημιουργεί, εκφράζεται. Πετυχημένα ή αποτυχημένα. Κάνει κάτι όμως. Δεν επιλέγει να συμμετέχει σε εμπορικά, χαζά και ανούσια σήριαλ, τα οποία απλά προσβάλλουν την αισθητική του θεατή. Κάνει κάτι δικό του. Δημιουργεί. Δεν έχω σκοπό να πλέξω το εγκώμιο του Παπακαλιάτη εδώ, απλά με ενοχλούν πολύ όλοι αυτοί οι δήθεν άνθρωποι της κουλτούρας, οι οποίοι κάθονται σε μια καρέκλα και κριτικάρουν, όταν οι επιλογές στη ζωή τους είναι τόσο κοινές. Οι οποίοι κατηγορούν τον Παπακαλιάτη και τον κάθε Παπακαλιάτη, ενώ οι ίδιοι στη θεωρία είναι «ψαγμένοι», με καλλιέργεια και στις επιλογές, στην πράξη, δεν ξεχωρίζουν από τα πρόβατα στο κοπάδι. Μιλούν για αλλαγές, αλλά απλά μιλούν, χωρίς να προσπαθούν να κάνουν κάτι για αυτές τις περιβόητες αλλαγές. Ενοχλούνται να ακούσουν mainstream κομμάτια στα μπαρ και δεν μπορούν να στριμώχνονται σε αυτό το μπαράκι όπου μαζεύνται «όλοι», γι αυτό και τα αποφεύγουν, αλλά στη ζωή τους και στην καριέρα τους, είναι τόσο κοινοί. Τους αρέσει να το «παίζουν» διαφορετικοί. Δεν έχουν καταλάβει μάλλον ότι αυτό το είδος είναι το χειρότερο όλων. Το να προσποιούνται. Είναι χειρότερο και από κάποιον που δεν έχει διαβάσει ποτέ του ποίηση ή λογοτεχνία. Τουλάχιστον αυτός είναι πιο αυθεντικός και αληθινός. Και όπως λέει ο Leo Tolstoy, «Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του».
Ας μιλήσω λίγο και για αυτό το περίφημο «Αν..», για αυτό το περίφημο ρητορικό-ερωτηματικό «Αν..». Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας. Πόσους ανθρώπους έχω γνωρίσει επειδή έτυχε να πάρω μια απόφαση, μια δεδομένη στιγμή; Όπως το να βγω τελικά για ένα ποτό. Ή το να πάω σινεμά ένα βράδυ. Εάν δεν έπαιρνα εκείνες τις μικρές αποφάσεις, μπορεί να ήμουν κάπου τελείως διαφορετικά τώρα. Καλύτερα ή χειρότερα δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Όλοι οι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας, μπαίνουν για κάποιο λόγο. Όπως και εμείς στη δική τους. Κάτι κερδίζουμε, κάτι χάνουμε. Είναι τόσο απρόβλεπτη η ζωή. Όλα μπορεί να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή. Δεν ξέρεις ποτέ ποιος μπορεί να σε περιμένει στην επόμενη γωνία, ποιον μπορεί να γνωρίσεις στην επόμενη έξοδό σου για ποτό. Το θέμα είναι βέβαια, αν θα μπορέσεις να τον «δεις» ή αν δεν θα τον παρατηρήσεις καν. Γιατί στην συγκεκριμένη φάση της ζωή σου μπορεί να μην θέλεις να τον «δεις». Αν όμως τον «έβλεπες» , αυτός ο κάποιος να άλλαζε τη ζωή σου. Να ήταν η καλύτερη επιλογή της ζωή σου ή το μεγαλύτερο λάθος σου. Ουφ! Πολύ περίπλοκα είναι όλα αυτά. Ας ζήσω τη ζωή μου όπως έρθει. Άλλωστε, όσες φορές έχω προσπαθήσει να συμβεί κάτι και το έχω στο μυαλό μου, όπως το να δω κάποιον κάπου, δεν έχει συμβεί ποτέ. Και τελικά συμβαίνει, πραγματικά όμως, όταν δεν το περιμένω και όταν δεν το σκέφτομαι καν.
Στο άγνωστο λοιπόν! Και καλή μας χρονιά!