Απόλυτο

Ένας παλιός φίλος, μου είπε ότι «εμείς τουλάχιστον ζήσαμε το απόλυτο». Και όντως το ζήσαμε. Η φλόγα του μας ανέβασε στον ουρανό και παράλληλα μας έκαψε. Τουλάχιστον, όμως, ζήσαμε. Ακόμη και αν φαίνεται, και ίσως και να είναι, άπιαστο, εγώ δεν θα σταματήσω να το αναζητώ.
Συνεχώς ζητώ το δικό σου χέρι για να με βοηθήσεις να πιάσουμε το άπιαστο. Δεν κατάλαβα ποτέ, ωστόσο, αν μπορώ να σου δώσω εγώ το δικό μου χέρι. Αντίφαση; Ίσως.

Κορυφή

Image

Να πετάς. Εκεί ψηλά. Πάντα εκεί ψηλά. Μακριά από όλα τα απλά και τα εύκολα. Να συνεχίσεις να ταξιδεύεις με το δικό σου «μέσο». Όπως μόνο εσύ ξέρεις. Τυχερός ο συνταξιδιώτης σου. Ο δικός σου κόσμος είναι καλύτερος. Δύσκολος αλλά καλύτερος. Άλλωστε, τι νόημα έχουν τα εύκολα σε αυτή τη ζωή; Εσύ είσαι προορισμένος για τα δύσκολα. Και εκεί κρύβεται η ουσία. Εύχομαι να την βρεις αυτήν την «ουσία». Και αν γίνεται, να την μεταφέρεις στους υπόλοιπους. Γιατί ίσως τους κάνεις καλύτερους ανθρώπους. Να παραμείνεις στον «γαλαξία» σου και να μετράς την ώρα πάντα με το δικό σου ρολόι. Γιατί αυτή είναι η αξία της «κορυφής».

«Το πρόβλημα με τις κορυφές είναι ότι μετά κατεβαίνεις. Από την κορυφή μπορώ να δω όλα τα χρόνια που μου μένουν ν’απλώνονται μπροστά μου. Και η θέα τους δεν μ’αρέσει»[1]. Εύχομαι λοιπόν να φτάσεις την δική σου, προσωπική κορυφή, μέσα από το ταξίδι που εσύ επέλεξες. Και όταν κοιτάς πίσω, να είσαι περήφανος για αυτό που βλέπεις. Αυτή είναι, ίσως, η ουσία.


[1]  «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», σελ.222