«…θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες…»

Image

Γιατί κι όταν όλα πάνε στραβά, κάτι θα πάει καλά. Σίγουρα. Αρκεί να το πιστέψουμε. Έχουμε την ατυχία να βιώνουμε άσχημες για την χώρα και το έθνος στιγμές. Ή και την τύχη. Γιατί ίσως τώρα δίνεται η ευκαιρία για να αλλάξουμε τα δεδομένα. Ο καθένας ατομικά. Με τον δικό του τρόπο. Γιατί ίσως δίνεται η ευκαιρία, ο καθένας από εμάς, να αλλάξει τρόπο σκέψης. Να σταματήσουμε να ζούμε όντας καλομαθημένοι. Έχοντάς τα όλα. Και όταν, ξαφνικά, χάνεται κάτι, να χανόμαστε και εμείς. Ας αρχίσουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε. Και από αυτά, να παίρνουμε δύναμη και να κυνηγάμε όσα δεν έχουμε. Ας δούμε λίγο γύρω μας. Συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν. Άνθρωποι απελπισμένοι. Παιδάκια εγκαταλελειμμένα. Πέρασα λίγες μέρες πριν έξω από ένα ορφανοτροφείο. Ήταν ένα κοριτσάκι στην αυλή. Με είδε να περνάω και με χαιρέτησε. Το χαιρέτησα κι εγώ χαμογελώντας. Ήταν απλά μια στιγμή. Που με έκανε να σκεφτώ, ωστόσο, πόσο αχάριστη είμαι πολλές φορές. Εντάξει, είμαι 26 χρόνων και άνεργη. Δεν μπορώ να βρω δουλειά και δεν προβλέπεται να βρω, πάνω στο αντικείμενό μου τουλάχιστον. Νιώθω στάσιμη και μη παραγωγική. Δεν μπορώ να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη και συχνά η καθημερινότητά μου δεν έχει νόημα. Αλλά έχω άλλα. Έχω μια οικογένεια που με αγαπάει και με στηρίζει. Έχω φίλους, οι οποίοι είναι κοντά μου στα όμορφα και στα άσχημα. Είμαι υγιής. Τέλος! Το να ζητάμε περισσότερα πράγματα σε μια τέτοια περίοδο είναι αχαριστία. Φυσικά και πρέπει να προσπαθούμε για το κάτι παραπάνω. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε. Αλλά όταν έχουμε τα βασικά, όταν έχουμε τις υποδομές, τουλάχιστον ας μην γκρινιάζουμε συνεχώς. Γύρω μας συμβαίνουν άσχημα γεγονότα. Πραγματικά άσχημα. Γεγονότα τα οποία ωθούν συνανθρώπους στην αυτοκτονία. Ε, νομίζω ότι οφείλουμε στους ανθρώπους αυτούς το να είμαστε δυνατοί και να μην παραπονιόμαστε. Γιατί ακόμη και όταν όλα πάνε στραβά, πρέπει να βρίσκουμε όσα πάνε καλά. Πάντα κάτι θα λείπει. Αλλά πρέπει να αξιολογούμε το πόσο σημαντικό είναι αυτό που λείπει, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την εποχή στην οποία ζούμε. Δεν μπορώ να βρω δουλειά. Τουλάχιστον, όμως, δεν έχω παιδιά τα οποία εξαρτώνται από εμένα, ούτε δάνειο σπιτιού. Πάντα θα υπάρχει κάτι, το οποίο θα μας δίνει αισιοδοξία. Αρκεί να θέλουμε να το δούμε. Και έχοντας αυτό στα χέρια μας, να προσπαθούμε για το καλύτερο. Όταν γύρω μας υπάρχει τόση δυστυχία, εξαθλίωση και απελπισία, δεν μας επιτρέπεται να παραιτούμαστε. Επιβάλλεται να είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι.

«Τι κι αν γέμισαν οι χαρές φοβέρες, τι κι αν τέλειωσαν όλες μου οι σφαίρες, θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες».

Advertisements

4 thoughts on “«…θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες…»

  1. Καλησπέρα, ο Οδυσσέας Ελύτης είχε πει ότι αν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως , θα μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Και όλα αυτά είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή.
    Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε , εύχομαι οι αλκυονίδες μέρες που (ελπίζω) θα ‘ρθουν να μην κρατήσουν μόνο λίγο καιρό , όπως είθισται , αλλά για πάντα.
    Καλώς σε βρήκα !Να έχεις καλή αρχή και ελπίζω να τα λέμε.

    • Καλησπέρα Μελίτα! Είπες μια από τις αγαπημένες μου φράσεις…
      Δυστυχώς είναι δύσκολο οι αλκυονίδες μέρες να κρατούν για πάντα, αλλά μπορούμε να τις «κυνηγάμε»…εκεί άλλωστε κρύβεται και η ουσία!
      Καλώς σε βρήκα κι εγώ και σ’ευχαριστώ!

  2. Εξαιρετικό … γι’ αυτό και θέλησα να το αναδημοσιεύσω (προσπάθησα να το κάνω σωστά) !!!
    Καλή συνέχεια με πολλά περισσότερα τέτοια υπέροχα !!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s