Dream is Destiny…

Advertisements

Δεν κοιμάμαι. Ονειρεύομαι.

Δεν κοιμάμαι. Ονειρεύομαι. Και ας νομίζουν οι άλλοι ότι κοιμάμαι. Αυτοί που πρέπει θα καταλάβουν. Ονειρεύομαι. Ζω στον δικό μου κόσμο. Κι ας έχουν προσπαθήσει πολλοί να με ξυπνήσουν…να με φέρουν στον δικό τους, κοινό και κυνικό κόσμο. Ναι, με έχουν ξυπνήσει. Αλλά έχω καταφέρει να κοιμηθώ ξανά. Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι. Γιατί τι νόημα θα είχε η ζωή αλλιώς…;  «Το όνειρο είναι η μοίρα μου» και «θα ονειρεύομαι άλλες στεριές και τρελούς και ποιητές…»

Δεν κοιμάμαι. Ονειρεύομαι. Και ας νομίζουν οι άλλοι ότι κοιμάμαι. Αυτοί που πρέπει θα καταλάβουν. Ονειρεύομαι.
Ζω στον δικό μου κόσμο. Κι ας έχουν προσπαθήσει πολλοί να με ξυπνήσουν…να με φέρουν στον δικό τους, κοινό και κυνικό κόσμο. Ναι, με έχουν ξυπνήσει. Αλλά έχω καταφέρει να κοιμηθώ ξανά. Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι.Γιατί τι νόημα θα είχε η ζωή  αλλιώς…;
«Θα ονειρεύομαι άλλες στεριές και τρελούς και ποιητές…»

«…θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες…»

Image

Γιατί κι όταν όλα πάνε στραβά, κάτι θα πάει καλά. Σίγουρα. Αρκεί να το πιστέψουμε. Έχουμε την ατυχία να βιώνουμε άσχημες για την χώρα και το έθνος στιγμές. Ή και την τύχη. Γιατί ίσως τώρα δίνεται η ευκαιρία για να αλλάξουμε τα δεδομένα. Ο καθένας ατομικά. Με τον δικό του τρόπο. Γιατί ίσως δίνεται η ευκαιρία, ο καθένας από εμάς, να αλλάξει τρόπο σκέψης. Να σταματήσουμε να ζούμε όντας καλομαθημένοι. Έχοντάς τα όλα. Και όταν, ξαφνικά, χάνεται κάτι, να χανόμαστε και εμείς. Ας αρχίσουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε. Και από αυτά, να παίρνουμε δύναμη και να κυνηγάμε όσα δεν έχουμε. Ας δούμε λίγο γύρω μας. Συνάνθρωποί μας αυτοκτονούν. Άνθρωποι απελπισμένοι. Παιδάκια εγκαταλελειμμένα. Πέρασα λίγες μέρες πριν έξω από ένα ορφανοτροφείο. Ήταν ένα κοριτσάκι στην αυλή. Με είδε να περνάω και με χαιρέτησε. Το χαιρέτησα κι εγώ χαμογελώντας. Ήταν απλά μια στιγμή. Που με έκανε να σκεφτώ, ωστόσο, πόσο αχάριστη είμαι πολλές φορές. Εντάξει, είμαι 26 χρόνων και άνεργη. Δεν μπορώ να βρω δουλειά και δεν προβλέπεται να βρω, πάνω στο αντικείμενό μου τουλάχιστον. Νιώθω στάσιμη και μη παραγωγική. Δεν μπορώ να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη και συχνά η καθημερινότητά μου δεν έχει νόημα. Αλλά έχω άλλα. Έχω μια οικογένεια που με αγαπάει και με στηρίζει. Έχω φίλους, οι οποίοι είναι κοντά μου στα όμορφα και στα άσχημα. Είμαι υγιής. Τέλος! Το να ζητάμε περισσότερα πράγματα σε μια τέτοια περίοδο είναι αχαριστία. Φυσικά και πρέπει να προσπαθούμε για το κάτι παραπάνω. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε. Αλλά όταν έχουμε τα βασικά, όταν έχουμε τις υποδομές, τουλάχιστον ας μην γκρινιάζουμε συνεχώς. Γύρω μας συμβαίνουν άσχημα γεγονότα. Πραγματικά άσχημα. Γεγονότα τα οποία ωθούν συνανθρώπους στην αυτοκτονία. Ε, νομίζω ότι οφείλουμε στους ανθρώπους αυτούς το να είμαστε δυνατοί και να μην παραπονιόμαστε. Γιατί ακόμη και όταν όλα πάνε στραβά, πρέπει να βρίσκουμε όσα πάνε καλά. Πάντα κάτι θα λείπει. Αλλά πρέπει να αξιολογούμε το πόσο σημαντικό είναι αυτό που λείπει, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την εποχή στην οποία ζούμε. Δεν μπορώ να βρω δουλειά. Τουλάχιστον, όμως, δεν έχω παιδιά τα οποία εξαρτώνται από εμένα, ούτε δάνειο σπιτιού. Πάντα θα υπάρχει κάτι, το οποίο θα μας δίνει αισιοδοξία. Αρκεί να θέλουμε να το δούμε. Και έχοντας αυτό στα χέρια μας, να προσπαθούμε για το καλύτερο. Όταν γύρω μας υπάρχει τόση δυστυχία, εξαθλίωση και απελπισία, δεν μας επιτρέπεται να παραιτούμαστε. Επιβάλλεται να είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι.

«Τι κι αν γέμισαν οι χαρές φοβέρες, τι κι αν τέλειωσαν όλες μου οι σφαίρες, θα ξαγρυπνάω περιμένοντας αλκυονίδες μέρες».