Τα σεπτεμβριανά

κατάλογος

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα, το ξέρω…το γιατί δεν το ξέρω ακριβώς. Μάλλον το αποδίδω στην έλλειψη έμπνευσης. Συνήθως η έμπνευσή μου προκύπτει από μια κάποια περίεργη, θα έλεγα, συναισθηματική κατάσταση. Μια έντονη στενοχώρια ίσως. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να ξεπεράσω. Όλα γύρω μας μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Φταίει και το ότι ασχολούμαι με αρκετά πράγματα τον τελευταίο καιρό και έχω λίγο αποσυντονιστεί! Είναι και Σεπτέμβριος και για μένα πάντα αυτός το μήνας αποτελεί σημείο αναφοράς και ανασκόπησης της χρονιάς που πέρασε. Νέες συνεργασίες ξεκινούν, πιθανή αλλαγή δουλειάς με μια ψυχοφθόρα αναμονή, νέο blog που ευελπιστεί να γίνει site και web radio που περιμένει το πράσινο φως. Αλλά, πάνω από όλα, μια διαρκής αναζήτηση του ποια τελικά είμαι και του τι θέλω πραγματικά από τη ζωή μου. Σήμερα, ας πούμε, είδα μια ανάρτηση της Ryanair που ζητά αεροσυνοδούς και φευγαλέα πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη: ‘Μήπως’; Μήπως να τα παρατήσω όλα και να πετάξω επιτέλους στα σύννεφα;;

Αυτή η χρονιά αναμένεται να έχει αλλαγές. Τις οποίες τις ήθελα, τις διεκδίκησα και τις περίμενα. Αλλά όταν αυτές πάνε να πάρουν σάρκα και οστά με τρομάζουν. Πάντα. Αυτό το μεταβατικό στάδιο. Τις χρειάζομαι όμως. Με όποιο κόστος. Ακόμη κι αν τελικά αποδειχθεί ότι δεν ήταν όλα σωστές επιλογές. Προτιμώ το λάθος από την στασιμότητα. Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου, χωμένους για χρόνια πίσω από μια οθόνη, ρομποτάκια κανονικά, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς σχέδια και όνειρα για μια κάποια αλλαγή, χαρούμενοι μέσα στο μικρόκοσμό τους. Να αναμένουν στωικά να πάει η ώρα 17:01 για να φύγουν από τη δουλειά τους. Μπορεί να μην ξέρω ακόμη τι θέλω ακριβώς, αλλά σίγουρα δεν θέλω αυτό!

Για να δούμε, λοιπόν, πως θα τα φέρει η ζωή και πως θα τα σπρώξουμε και εμείς φυσικά! Γιατί δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά δεν πιστεύω στις φιλοσοφίες του Coelho, ‘όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις’. Όταν προσπαθείς κάτι πολύ και έχεις και υπομονή, τότε μόνο το σύμπαν, ίσως, σου δώσει λίγη σημασία. Εντάξει, ας μην είμαι πολύ αυστηρή. Βγάζω το΄ίσως’. Θα σου δώσει σημασία. Απλά μην σταματήσεις ποτέ να προσπαθείς.

images

Φωτογραφίες από τα sites

http://www.acceleration-group.com/2013/07/22/changes/

http://addictivebehaviors.wordpress.com

Γομολάστιχα

Άκουσα αυτό το τραγούδι πρόσφατα για πρώτη φορά. Είχα αργήσει πολύ. Μου έβγαλε απίστευτα συναισθήματα. Έτσι είναι οι ανολοκλήρωτοι έρωτες; Ή αυτοί που σβήνουν; Μα τι ρωτάω… Έτσι είναι. Ίσως αυτό να είναι δείγμα ότι ζήσαμε. Το ζήσαμε. Και αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό. Γιατί όμως γυρνάμε ξανά και ξανά εκεί; Γιατί αυτές οι σκέψεις κυριαρχούν στο μυαλό μας; Δεν είναι άδικο; Να μπαίνουν τέτοιες ιστορίες στο ντουλάπι; Αν υπάρχει τέτοιος έρωτας, πώς είναι δυνατόν να χαθεί…;

Μόνο γιατί μ’αγάπησες

Επειδή σήμερα η μέρα μου κύλησε ποιητικά και αυτό ήταν και το θέμα στο σεμινάριο ραδιοφώνου, το οποίο παρακολουθώ, δεν μπορώ παρά να κλείσω τη βραδιά έτσι. Με μελοποιημένη ποίηση.
‘Μόνο γιατί μ’αγάπησες’. Μαρία Πολυδούρη. Ένα ποίημα και τραγούδι που από το μάθημα της λογοτεχνίας, στο λύκειο ακόμη, λάτρεψα. Αυτόν τον έρωτα ονειρεύομαι να ζήσω από τότε. Απλά δεν ξέρω τελικά αν υπάρχει! Αυτή η δύναμη! Αυτό το απόλυτο συναίσθημα! Αλλά δε μπορεί. Η Πολυδούρη το ένιωσε. Ίσως, βέβαια, ήταν τόσο δυνατό γιατί δεν υπήρχε ανταπόκριση, Πάντα το ανεκπλήρωτο είναι πιο δυνατό!
«Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ’αγάπησες». Αυτό. Μόνο αυτό. Ίσως. Ναι. Μπορεί. Μακάρι. Θέλω. Το ελπίζω.

Η φωνή μέσα μας

‘Just the voice that’s in us all…’ Ναι, υπάρχει μια φωνή μέσα μας. Και ενώ την ακούμε πολύ καθαρά, επιλέγουμε να μην την αφήνουμε να ακουστεί. Κάποια στιγμή, όμως, η φωνή αυτή θα γίνει κραυγή. Και η δύναμή της θα παρασύρει τα πάντα γύρω της… Σαν ένα ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί. Και με τρομάζει αυτό. Με τρομάζει αυτό που ‘σιγοβράζει’ μέσα μας…
‘Αυτό που χρειάζομαι είναι τα πάντα’. Ναι, τα πάντα. Σχετικό βέβαια. Κάποιος μπορεί να βρει τα ΄πάντα΄του σε μια λέξη, σε μια στιγμή, σε μια πράξη…
Θα έρθει η στιγμή. Η στιγμή που η φωνή θα γίνει κραυγή. Η κραυγή που θα αναζητήσει το ΄πάντα’ της, το ‘απόλυτό’ της. Και θα ήθελα πολύ να το δω αυτό…

Παζλ

Εικόνα

Η ζωή μας είναι ένα παζλ. Αμέτρητα μικρά και μεγάλα κομματάκια, τα οποία προσπαθείς να ενώσεις για να ολοκληρώσεις την εικόνα. Και εκεί που βρίσκεις τη θέση ενός κομματιού και λες ότι είσαι στο σωστό δρόμο, χάνεις τη θέση ενός άλλου. Πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα κολλάει.Στιγμές με φίλους, έρωτες, βόλτες, επιτυχίες, αποτυχίες. Κατά διαστήματα, χαζεύω παλιές φωτογραφίες. Και πάντα με συγκινούν. Άλλοτε γλυκά, άλλοτε μελαγχολικά. Γιατί συνειδητοποιώ ποια ‘κομμάτια’ μου έχασα και ποια κατάφερα να κρατήσω. Και φτάνω στο παρόν. Και ναι, θα ήθελα το παζλ της ζωής μου να είναι κάπως διαφορετικό. Έχω εγώ, όμως, ευθύνες για αυτό; Μήπως δεν έχω ενώσει ακόμη τα κομμάτια του εαυτού μου; Και γι αυτό να μένει και το παζλ της ζωής μου ανολοκλήρωτο; Αν δεν ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και το τι πραγματικά θέλουμε, πάντα ανολοκλήρωτο θα το βλέπουμε το παζλ της ζωής μας. Ή ίσως αν βρούμε τη θέση ενός κομματιού ‘κλειδί’ δεν θα έχουμε ανάγκη τα μικρότερα. Γιατί η βασική διαφορά της ζωής από το παζλ είναι αυτή. Στη ζωή, είναι ουτοπικό να περιμένουμε να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία της. Τα πολλά και ανόμοια κομμάτια που μας κάνουν, άλλοτε να βρίσκουμε και άλλοτε να χάνουμε τον εαυτό μας. Και όταν επιτέλους αποδεχτούμε αυτό, τότε όλα θα είναι πιο απλά.

Σινεμά! Ταινίες! Φεστιβάλ!

Εικόνα

Το σημερινό post θα το αφιερώσω στο blog του ενός φίλου! Λέγεται Le mise en scene και πραγματεύεται τον κινηματογράφο!

Ο Ίων βλέπει πολλές ταινίες. Στο σπίτι και στο σινεμά. Ταξιδεύει για να παρευρεθεί στα διάσημα, ανά τον κόσμο, φεστιβάλ. Θεσσαλονίκης, Berlinale, BFI, Sundance. Είτε τρέχει για να βοηθήσει στην διοργάνωση αυτών είτε βλέπει 5 ταινίες την ημέρα. Είναι το πάθος του. Το ζει.
Στο blog αυτό θα γράφει για πολλά. Για το background των φεστιβάλ. Για τα φεστιβαλικά δρώμενα μέσα από τα δικά του μάτια. Για ταινίες που βλέπει στο σινεμά ή σε dvd. Για αξιοπρόσεκτες ερμηνείες. Και το αντίθετο. Θα σχολιάσει επίσης σε πραγματικό χρόνο τα Όσκαρ, αφού φέτος, όπως και κάθε χρόνο, θα κάνει ολονυκτία για να τα δει live.

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο αποτελεί αυτό στο οποίο περιγράφει το τι ακριβώς συνέβη στη συνέντευξη τύπου με τον George Clooney και στην περιβόητη δήλωση περί επιστροφής των μαρμάρων στην Ελλάδα! Διαβάστε το και θα καταλάβετε πόσο μεγάλες διαστάσεις πήρε το θέμα!

Αν σας αρέσει η τέχνη του κινηματογράφου, τότε αξίζει να περνάτε από το Le mise en scene. Γιατί το δημιούργησε ένας άνθρωπος πραγματικά ενημερωμένος για το αντικείμενο (έχει πραγματοποιήσει και σχετικές σπουδές) και με ουσιαστικές, και όχι επιφανειακές, γνώσεις.

Θα ήθελα πολύ τα σχόλιά σας σχετικά με παρατηρήσεις για το Le mise en scene! Τις εντυπώσεις σας και τις παρατηρήσεις σας ως αναγνώστες!!

🙂

Λένε ότι αξίζει

Εικόνα

Και τρέχεις, τρέχεις… Τρέχεις  να γλυτώσεις από αυτό που είσαι. Προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο. Αλλά ποιο; Τελικά ποιος είσαι; Είσαι αυτός που νόμιζες ότι είσαι; Είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είσαι; Προσπαθείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου από την αρχή. Καταπιεσμένες ανάγκες και επιφανειακά ‘θέλω’. Νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, αλλά  στις πιο απρόσμενες στιγμές συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι. Νομίζεις ότι προχωράς μπροστά, αλλά είσαι πιο πίσω από ποτέ. Και στις πιο αναπάντεχες στιγμές, όντας περιτριγυρισμένος από φίλους, από άγνωστους ανθρώπους που γελάνε παραδίπλα, συνειδητοποιείς αυτό που κρύβεις καλά μέσα σου. Αυτό που ούτε στον εαυτό σου δεν μπορείς να παραδεχτείς. Και ο λόγος που δεν το παραδέχεσαι είναι γιατί είναι δύσκολο να το αλλάξεις. Είναι δύσκολο να ξεκινάς από το μηδέν. Επίσης είναι πιο δύσκολο να αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι ότι είσαι στο μηδέν. Επειδή κανονικά, δεν θα έπρεπε να είσαι. Μια ζωή καθόριζαν οι άλλοι το ποιος πρέπει να είσαι. Και είχαν τόσο έντονη επιρροή πάνω σου, που κατέληξες να χάσεις τον εαυτό σου. Αν τον βρήκες ποτέ. Σου φύτεψαν μια εικόνα για το πως και το ποιος πρέπει να είσαι σε κάθε περίοδο της ζωή σου και τώρα είσαι θύμα του ίδιου σου του μυαλού. Ή ίσως δεν φταίνε οι άλλοι. Ίσως φταις εσύ που τους άφηνες να καθορίζουν τη ζωή σου. Ίσως φταίει και ο Coelho (τις επιρροές του οποίου έχω αναφέρει ξανά). Που σου έμαθε ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου. Δεν σου διευκρίνισε βέβαια ότι όλοι θέλουμε κάτι πολύ, οπότε με ποιόν να ασχοληθεί πρώτα το σύμπαν;! Μόνο μέσα σου κρύβεται η δύναμη για να αλλάξεις όσα σε στενοχωρούν. Το ταξίδι είναι δύσκολο. Αλλά αξίζει. Λένε.

 

 

 

 

 

 

 

 

Γίνε το παραμύθι μου…

Be my fairytale… Be my home…
Stars may fall, dreams may lie but your hope is still there,
still alive, like the dance you should never prepare…

Ακόμη πιστεύω στα παραμύθια… Στους πρίγκιπες και στα λευκά άλογα.., Στα χαμόγελα, στην ελπίδα, στον έρωτα… Στον αυθορμητισμό, στην τρέλα, στην δημιουργία…
Στον χορό που δεν ξέρεις τα βήματα… Και απλά αφήνεσαι να σε πάει…
Στα κεφάλαια που ακόμη δεν γράφτηκαν…
Σε όλα όσα συνθέτουν το παραμύθι μας…

Μήπως ήρθε η ώρα…;

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου, που έχεις την ανάγκη να προχωρήσεις. Να κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Έχεις ανάγκη το κάτι διαφορετικό. Να ζήσεις το κάτι διαφορετικό. Κι όμως, μένεις στάσιμος. Δεν προχωράς. Για πόσο θα ζεις τη στιγμή; Για πόσο θα αγνοείς το μέλλον; Το μέλλον χτίζεται από το παρόν. Ποιό είναι, όμως, το παρόν; Όταν νιώθεις μετέωρος; Κάνεις ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω. Έως πότε; Έως πότε θα αρνείσαι να λαμβάνεις τις απαραίτητες αποφάσεις, έτσι ώστε να σταματήσει αυτό; Γιατί περί άρνησης πρόκειται. Έως πότε θα είσαι έρμαιο των συγκυριών ή των αποφάσεων των άλλων; Ξέρεις τι θέλεις. Ξεκάθαρα. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις πράξη. Από αδυναμία; Από δειλία; Από φόβο; Από ανασφάλεια; Πότε επιτέλους θα πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, όσο ‘πάτο’ και αν πρέπει να πιάσεις; Για να σηκωθείς πιο ζωντανός από ποτέ; Πότε θα διεκδικήσεις όσα θέλεις, όσα ονειρεύεσαι και όσα νιώθεις; Πότε θα βγάλεις το κεφάλι από το χώμα και θα κοιτάξεις κατάματα τα ‘θέλω’ σου; Πότε θα σταματήσεις να ζεις στην ωραία και βολική σου μετριότητα και θα αρχίσεις να περπατάς στο δύσκολο και άβολο μονοπάτι που θα σε οδηγήσει στο ‘άλλο επίπεδο’; Μήπως είναι τώρα η ώρα;